The Hurt Locker en The Messenger zijn twee films over de oorlog in Irak. De eerste richt zich op de aanwezigheid van de Amerikanen in het oorlogsgebied en volgt soldaten die in Bagdad bommen onschadelijk maken, terwijl de tweede film gaat over de gevolgen van de oorlog voor het thuisfront.
De nieuwe plaat van romantische countryrockers en vroegere Talk Talk wannabees Shearwater mag blijven. De meest toegankelijke van Shearwater, maar misschien ook wel de beste.
Radio Fore is een welkome heruitgave, in andere estetische uitdossing, van een obscuur ambientplaatje uit 2003 (destijds slechts 500 ex.) van Rod Modell, de helft van het Deepchord Echospace duo dat het beste post-Basic Channel album van de noughties afleverde (”the Coldest Season”), samen met ambient explorateur Michael Mantra (echte naam). Een must voor ambientliefhebbers.
De cottage industry vlijt goes overground, voorgoed. Sub Pop levert een hoop mediocere shit af hedentendage, maar dat ze de 3e van AFCGT ook uitbrengen pleit voor hen. Tussen al de indie-weeheid is deze nieuwe van AFCGT onmiskenbaar vooruitstrevend, misschien juist door de retroblik.
Laten we eerlijk zijn, de meeste platen van tegenwoordig zijn na een aantal keren beluisteren de subjectieve aandacht niet meer waard, dat is het objectieve effect van pop (luistert iemand nog naar de laatste Yeasayer?). Deze plaat, een samenwerking tussen ragga-toaster/zanger Gonjasufi en beatsproducent Gaslamp Killer, beklijft, ook na tig keer luisteren.
Metaforen en symboliek zijn geen verplichting om een film geslaagd te maken, maar het gebrek eraan in de Nederlandse speelfilm is op zijn minst opvallend. Te oordelen aan de cinema vanachter het IJzeren Gordijn, zou je bijna denken dat filmmakers eerst een paar jaar onder een dictatuur moeten leven vooraleer zij in staat zijn een film meerdere lagen mee te geven. Een recente film uit Argentinië en een uit Chili bevestigen de gedachte dat een dictatuur bevorderlijk is voor creatieve verdieping.
Chloe is de eerste remake van Atom Egoyan en de eerste film die hij niet zelf heeft geschreven. De Canadees heeft veel ruimte om zijn eigen visie op het moderne gezinsleven vorm te geven, maar het scenario van Erin Cressida Wilson dwingt hem helaas tot thrillerclichés. Aan het oppervlak is Chloe een ordinaire ero-thriller met voorspelbaar einde. Maar misschien is een andere interpretatie mogelijk en gaat het verhaal dieper dan je in eerste instantie zou denken.
Hoe slecht is een vader die zijn kinderen wil beschermen tegen kwade invloeden van buitenaf? Het hangt van zijn methoden af. Die van de fabrieksdirecteur in de Griekse film Dogtooth (Kynodontas) van Giorgos Lanthimos gaan erg ver. Zijn twee dochters en zijn zoon mogen sinds jongs af aan het erf van hun huis niet af. Hij houdt ze gevangen achter een hek en laat ze leven in een verzonnen wereld.
Tegenwoordig krijg je bij voorbestelling lang voordat de fysieke cd (of lp) beschikbaar is al de MP3 files (en in dit geval ook de superieure 24 bit/96 kHz files) in je winkelwagentje. Dat blijkt bijna altijd een verkeerde impressie te geven van de actuele muziek: nu ook weer met de nieuwe Autechre.
HiM, niet te verwarren met de afgrijselijke namaakmetal van Finse origine, is de ultieme post-rock cooljazz band van het afgelopen decennium, met meesterwerkjes als Our Point of Departure, New Features, Many in High Places are Not Well (goede titel dat) en Peoples.
In Tokyo ontdekt: Asa Chang bestaat nog gewoon. De nieuwe, 4 jaar na de laatste die ook al niet buiten Japan uitkwam, heet Kage No Nai Hito. Wat dat betekent is anyone’s guess.
Na een arbeidsstop van meer dan 7 jaar zijn de enfants terribles van de electronica, Fennesz, Rehberg en O’Rourke, de studio ingedoken voor hun 3e plaat onder de noemer Fenno’Berg.
Eyes Wide Open (Haim Tabakman, 2009), een film over herenliefde binnen een Joods orthodoxe gemeenschap, bevat meerdere woordloze momenten die zo subtiel zijn, dat ze bijna onopgemerkt aan de kijker voorbij gaan. Neergeslagen Ogen staat kort stil bij drie voorbeelden.
Als ik zeg dat Brian Eno God is, doel ik slechts op de alomtegenwoordigheid van deze invloedrijke producer. In het boek Rip It Up And Start Again: Postpunk 1978-1984 van Simon Reynolds valt op hoe vaak Eno in de coulissen stond tijdens belangrijke muzikale ontwikkelingen en hoe vaak hij ingreep en eigenhandig richting gaf aan de evolutie van de popmuziek. Sinds de film Sebastiane van Derek Jarman wordt dankbaar van zijn kwaliteiten als soundtrackcomponist gebruik gemaakt. Zo ook in The Lovey Bones.
Harry Brown rijdt geen taxi zoals Travis Bickle, maar heeft wel met hem een militaire achtergrond gemeen. Altijd handig als de achterbuurt geterroriseerd wordt door onverbeterlijke, drugs dealende randgroepjongeren met last van territoriumdrift.
