Pauw en Witteman kunnen het niet geloven: er zijn geen oplossingen voor failed states Afghanistan en Jemen. Ze hadden toch op z’n minst iets over dialoog, respect en het belang van met Nederlands geld gebouwde scholen verwacht. Maar Arnold Karskens weigert in de selectieve momentopname mee te doen en blijft de structurele effecten van een consistent “verkeerde politiek” van het westen en midden-oosten benadrukken, gisteren in Pauw & Witteman.
Vorig jaar ging het Amerikaanse label Mondo Vision voortvarend van start met de uitgave van drie kraakhelder geremasterde Franse films van de Poolse regisseur Andrzej Zulawski, voorbeeldig verpakt en met ter zake doende extra’s. De beste speelfilm om mee te beginnen is L’Important C’est D’Aimer, de eerste Franse film van Zulawski uit 1975.
Gedragen door vertraagde strijkers glijdt en draait de camera temidden van de woeste Peruaanse bergtoppen. Muziek en beeldvoering benadrukken hoe immens het zonovergoten kale landschap is. In de schoonheid van de natuur zit echter het kwaad verborgen, in de vorm van glinsterend kwik.
Solange Knowles, de zus van Beyoncé, coverde nog niet zo lang geleden een nummer van Dirty Projectors’ laatste plaat. Gek of juist voor de handliggend?
Vampire Weekend zijn op Contra hun weke indie-mentaliteit ontgroeid en dat vergt een andere luisterhouding. Contra is, op het snelle nummertje Cousins na (het minste op de plaat meiner Meinung nach), Van Dyke Parks (calypso!) of Brian Wilson waardig. Klassieke pop dus, met groot gevoel voor arrangement en gebruik van de studio.
De hermetische theaterteksten van nobelprijswinnares Elfriede Jelinek worden in het Nederlandstalige theater bijna nooit opgevoerd. Met reden, zo blijkt uit de enscenering door NTGent van Jelineks kredietcrisis-tekst “De contracten van de koopman”, in het Nederlands omgedoopt tot “Underground”. Gelukkig zijn daar de trucs van het moderne theater – nog maar een nummertje van Bob Dylan. En voor de zoveelste keer trekken de actrices hun kleren uit, want bankiers, dat zijn hoeren.
The Hurt Locker – volgens veel critici een van de beste Amerikaanse films van 2009 – heeft de Nederlandse bioscoop op het laatste moment niet gehaald. Net als in haar eerdere films weet regisseuse Kathryn Bigelow in deze oorlogsthriller wel raad met machismo. Hoofdpersonage sergeant William James (Jeremy Renner) is een macho pur sang.
Hoe kritisch we – we in de strikte zin: wij, witte mannen (en vrouwen, hoewel dat iets gecompliceerde ligt) met indiesmaak – hiphop moeten benaderen blijft een onderwerp voor verhitte discussie. Het is ook gewaagd om een lijst met tien beste hiphop-albums te noemen, als je, als witte man, maar halfslachtig bent geïnteresseerd in het wel en wee van hiphop.
Is de electronica aan het einde van haar latijn? Daar is veel voor te zeggen, maar Australiërs Lawrence English en Ben Frost laten zien welke kant vooruit ze op kan gaan. Ik zeg kan, want mijn enthousiasme voor Frosts laatste moet gekwalificeerd.
Ze zijn weer terug: Ramleh, de original noise-formatie uit de UK, met hoofdman Gary Bundy en Anthony di Franco, ook van Skullflower-faam, waarmee ze verwant zijn. Vorig jaar kwam de 10″ Switch Hitter al uit, hun eerste release na een zeer lange tijd, waarop hun meer rockgerichte muziek te horen is, in de sfeer van vroege Skullflower. Niet verkeerd, maar het echte werk is Ramleh als power electronics outfit. En dat is wat we op Valediction horen.
Eerste deel in ons verslag van de popjaren nul: electronica van Biosphere tot Mordant Music. De proliferatie in electronica is enorm en de scheidslijnen met house en techno onzuiver. De keuzes die we hebben gemaakt zijn subjectief maar naar we menen kenmerkend voor electronica: de synth-arpeggio, de bleep of de glitch is minstens zo belangrijk als de beat.
