
-
Pages
-
Categories
-
Archives
De lijstjes! 2009 was een idioot productief jaar voor pop en rock. Wij hebben de beste 20 eruit gelicht. Het zijn de objectief noodzakelijke albums van 2009. Volgende maand doen we onze duit in het Best of the Noughties-zakje: een verslag van de beste noise, electronica, out-there muziek en anders-pop uit de jaren Bush alsook een kijk in de remasterkeuken. Verwacht geen Animal Collective of Kid A. Burgermansmuziekconformisme is er al genoeg.
We like pop (no, really!) Pop is het domein waar de cultuur nog het meest autonoom kan verschijnen, door de cultuurindustriële marktdwang heen, die ook reinigt. Juist omdat pop anders dan de ‘hoge’ cultuur nog niet volledig doorgesubsidieerd is, kan er iets van die algemenere vrijheid in oplichten, die zich ook in 2009 niet gerealiseerd heeft. En oh, die altijd mysterieuze two-step van de pop waarin volledige commodificatie wordt aangehaald en vermeden tegelijk… (Applaus!)
Vido’s lijst met de beste dvd-releases van 2009! Degenen die onterecht geen bioscooprelease kregen. En de uitbreng van klassiekers.
Je zou bijna denken dat het hier gaat om een ode aan de lust. Pas in het laatste hoofdstuk van het bewegende plaatjesboek Komt Een Vrouw Bij De Dokter is het regiedebuut van Reinout Oerlemans de beloofde ode aan de liefde, maar dan is het al veel te laat en is Carmen (Carice van Houten) hard toe aan haar definitieve laatste drankje.
begint meteen sterk met een lang openingsshot. De pensioengerechtigde Beto staat bij de buitendeur een sigaretje te roken. Hij kijkt bedachtzaam naar boven, staakt het roken, loopt via de vele vertrekken van het huis naar het bovendak en haalt daar zijn gedroogde schone witte hemden van de waslijn. Hij is maar net binnen of een plensbui klettert op de dakplaten.
Het is slechts sporadisch dat ze optreden. En als er zich dan een kans voordoet om ze live in actie te zien, dan is er weinig dat je verhindert af te reizen naar, in dit geval, het Engelse Pennine-district voor een avondje marginaliteit in de provincie. Het gezelschap Alvin Curran, Richard Teitelbaum en Fredric Rzewski behoort tot de grand-duchy van de improv. Als MEV zijn ze gedrieën, al dan niet aangevuld met andere musici, al ruim veertig jaar bezig met het ter plekke op vrije wijze creëren van gestructureerd electro-akoestisch geluid.
Of: Hoe men vandaag de dag autonoom kritisch onderwijs praktiseert
door Emanuel Kapfinger en Thomas Sablowski
Op maandag 30 november bezetten deelnemers aan de Bildungsstreik op de Universiteit van Frankfurt het zgn Casino, een gebouw met lesruimtes en een grote ontvangsthal op de prestigieuze IG-Farben-Campus. De bezette ruimtes werden drie dagen lang voor politieke workshops en culturele activiteiten
Na de vliegende start van Burial in 2006 met z’n alomgeloofde debuutalbum is wat het Hyperdub-label sindsdien op de markt heeft gebracht enerzijds trouw aan de wortels van de singuliere sound uit Londen, anderzijds dreigt, zoals altijd met dance en pop, de altijd meer sombere reflectie op dubstep die Hyperdub eigen is te amalgameren met de gemene deler van dance. Hier speelt natuurlijk het probleem van diversificatie: hoe lang kun je de gimmick van de verklanking van nachtelijke somnambulatie in het ghettohart van de grotestad volhouden?
Elverum, aka Mt. Eerie, is een verre nazaat van Henry David Thoreau. Ook hij wil zich wel eens afzonderen in eenzame streken en daar dan autobiografisch verslag van afleggen. Zijn werk past in die typisch Amerikaanse traditie waarin de natuur als een tegelijk heidense oerkracht en spiritueel medium wordt ervaren.
Hoewel het minder het beloofde debat werd dan een boekpresentatie (met bijbehorende laudatio), werden er n.a.v. Henkjan Honings recent gepubliceerde boek Iedereen Is Muzikaal genoeg interessante vragen opgeworpen. In hoeverre is muzikaliteit van evolutionair nut voor de mens? En hoe valt een dergelijke aanname überhaupt te bewijzen?
Deze Nederlandse unit, die het in Engeland bij de dubstep-cognoscenti heel goed doet, verpest het eigenlijk goed. 2562 begrijpt de ghettoziel van dubstep niet en ziet het als fashion gadget. Waar dubstep de uitersten opzoekt en scherp focusseert op allerhande mogelijke grijstinten, gooit Huismans het op een kaleidoscopische hoop: Keulse techno, chicagohouse, minimal, dubstep.