Een film van Ken Loach kan bijna niet zonder een moment waarop mannen vergaderen in een drukbezette ruimte. De felle discussies gaan vrijwel zonder uitzondering over hete politieke hangijzers, waarbij de ene partij de solidariteit van de andere partij in twijfel trekt (zie o.a. Land And Freedom uit 1995 en The Wind That Shakes The Barley uit 2006).
Een film over de desperate Wendy die alleen nog een auto en een hond (Lucy) bezit en met haar laatste geld Alaska probeert te bereiken, waar nog wel werk in de visfabrieken voorhanden zou zijn. Ergens onderweg dreigt ze in een verloren stadje zowel de auto als haar hond te verliezen. Het is een ontroerende film.
Alweer een leuk, lichtvoetig plaatje op Slumberland. De drie meisjes van Liechtenstein komen uit Zweden, waar de laatste tijd trouwens verwonderlijk veel leuke popmuziek vandaan komt. Liechtenstein zit op de lijn Tallulah Gosh en ook de vroege jaren tachtig vrouwelijke indiebands uit Engeland. Maar genealogie doet er niet zoveel toe.
Moritz von Oswald is een oudgediende in de techno. Een chameleon die met het drogerende minimalisme van Basic Channel de standaard voor avant techno introduceerde. Na de reeks van negen revolutionaire 12 inches van begin jaren negentig dook von Oswald samen met partner Markus Ernestus, als Rhythm & Sound, verder in de oorsprong van hun geluid: dub en dancehall. Ook hier weer: uitdieping van een enkel element, dat door concentratie en optimalisering van basale techniek (delay en echokamer) de identiteit van het geluid gaat bepalen.
De Zwanen zijn ruim een jaar dood. Noise is ten einde. En wat een einde. In de prestigieuze serie van Staalplaat verscheen afgelopen juni postuum dit pronkstuk aan ‘precies gestemd’ lawaai van de beste noiseformatie van de laatste tien jaar.
Wat is dit een tegenvaller! Het avantjazzduo met de grappige – maar ook ietwat kinderachtige – naam levert z’n tweede studio-album af, na veel cdr’s, split 12”s en een aantal lps, waarvan vooral The Excusable Earthling de moeite waard is. En het is me duidelijk dat heren Shea en Mottel erop uit zijn verwachtingen níet in te lossen. Misschien vat ik het niet, maar de postmoderne potpourri op Boogie in the Breeze Blocks, nota bene uitgebracht op het nieuw leven ingeblazen, legendarische ESP-label, is behoorlijk knullig.
Afgelopen zomer stond er in de Volkskrant strip Sigmund een serie grappen waarin de gebruikelijke psychotherapeutische setting door afwezigheid schitterde. De grappen gingen nu opeens over boerka-dragende vrouwen op vakantie. Vakantietijd! In Nederland houden de media dan altijd op met het nieuws volledig te volgen, alsof we wel even een pauze verdiend hebben en onbekommerd mogen
Het is soms makkelijker af te haken dan geliefde bands trouw te blijven. Zeker bij een band als Windsor for the Derby die de laatste jaren steeds onbekommerder de grenzen tussen underwhelming en understated verkent. Live is het niet groots, dat weet je vantevoren. Het is vrij eenvoudige muziek die wint bij de mogelijkheden van de studio om het geluid ruimtelijker te maken en a la Martin Hannett te vervreemden.
De eerste tonen van Right the Relation verraden al waarmee we hier van doen hebben. De guitar tunings zijn onmiskenbaar die van Polvo, de ultieme 90s gitaarband, de vaandeldrager van de dissonante gitaarpop. Polvo is terug. Maar twaalf jaar na de laatste plaat Shapes is er eigenlijk weinig veranderd. De 8 songs zijn klassiek Polvo: melodieus, licht afstandelijke, vlakke vocalen, de Oosterse inslag, de stop-start rhythms.
In het internettijdperk, waarin door de logica van het kapitaal de cottage industry-aanpak van de productie en distributie van muziek juist weer opgeld doet, is het voor obscure bands moeilijk om echt obscuur te blijven. Dat lukt het vijfkoppige AFCGT uit Seattle vooralsnog aardig.
De eerste twee cds van KTL waren veelbelovende declaraties van ‘Verfransung’ in de popmuziek. Ze brachten namelijk bij elkaar wat tot dan toe streng gescheiden gehouden werd: het metal genre en electronica. Zelfs het beeldmateriaal is een grensoverschrijdende mengelmoes. Het voor metal typische morbide visuele symbolisme is prettig voor het moderne oog gemaakt. Ook op het nieuwste album is dat zo.
De lijkzang van eerste nummer Tunnel of Love gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Je weet meteen dat dit een cd is van het Type label dat eind vorig jaar ook het volstrekt claustrofobische laatste album van Xela, met die macabere hoes, uitbracht.
Het is moeilijk voor te stellen, maar in de late jaren zestig was zelfs Rome in de ban van de revolutie. Dat had ook z’n culturele effect. Een keur aan free jazz coryfeeën zoals Don Cherry en Ornette Coleman en avantgardisten zoals Takehisa Kosugi, La Monte Young en Nam June Paik waren veelvuldig te zien en te horen in de stad.
