Aan het begin van de 8e track, niet voor niks The Hauntological Song genoemd, denk je 15 seconden lang even dat je met muziek van het hippe Ghostbox-label van doen hebt, dat van anachronisme een deugd maakt (hoewel dat niet kan natuurlijk). Maar dat wordt al snel verholpen: het nummer doet zichzelf eer aan door snel een nifty bassriff neer te zetten waar je u tegen zegt.
Na de uitstekende cd’s van Andy Stott en Claro Intelecto vorig jaar is nu het debuutalbum van Pendle Coven verschenen op het met Boomkat geaffiliëerde label Modern Love, dat grossiert in dubby en minimal techno. Net als het magistraal retro Deepchord mag Pendle Coven op deze plaat een rechtstreekse erfgenaam van de Basic Channelsound genoemd worden. De echokamers zijn ten volle benut. De insistente maar niet overheersende beats, de vertragingen, de geluidsmist. Alle relevante elementen zijn aanwezig.
Eerder al werd Lawrence English, labelbaas van het in microsound gespecialiseerde Australische Room40, door de kenners geprezen voor zijn album For Varying Degrees of Winter, maar met Kiri No Oto voor het Engelse kwaliteitslabel Touch heeft English werkelijk in de roos geschoten.
Ooit begonnen als een straighte noise groep (hun debuut Lambs Like Fruit is je reinste afgemeten hardcore), de laatste van Black Dice is nou niet echt noise zoals je dat verwacht. Er is geen of nauwelijks ‘n gitaar te bekennen bijvoorbeeld. Black Dice is pop, maar dan wel mesjogge pop, die moeilijk te categoriseren valt.
Toen de plaat begin mei gelekt werd tipte ik een collega en had ik het over de – naar ik dacht geniale – titel Beacons of Craftsmanship. Dat was in zekere zin een Freudiaanse verspreking. Binnen de indie in de Amerikaanse muziek waren er in de jaren negentig eigenlijk maar weinig echt goede, ambachtelijke muzikanten die verder gingen dan drie akkoorden, een vierkwartsmaat en wat distortion parafernalia. Naast verwante bands als Slint en de hele artrockscene van begin en mid-jaren negentig – denk Bastro, Rodan, June of 44, Codeine – was Tortoise de band die er met kop en schouders bovenuit stak.
Dit is vrij duidelijk. Met gemak album van het jaar! Na de verbluffende package van de drie 12-inches van vorig jaar, uitgebracht op hun eigen label, is er nu, na zeven lange jaren (!), de nieuwe reguliere cd van de beste clicks & cuts outfit die er überhaupt ooit is geweest, is, en zal zijn.
Met de nieuwe, opvallend mediocere Sonic Youth in aantocht vraagt menigeen zich af hoe avantgarde SY eigenlijk nog is (of überhaupt ooit was). Zonder dat ik zou willen instemmen met de geïmpliceerde patricide in zijn algehele schimprede, verwoordde popscribent en rabiate Kulturkritiker Mark Fisher van K-Punk het verlies aan credibiliteit onlangs uiterst precies: “Would you like a Sonic Youth CD with your frappucino, sir?”, verwijzend naar de recente Starbucks-verzamelaar …
De Britse gebroeders Farthing van Reigns doen aan confabuleren. Bij hun vorige plaat beweerden ze dat het field recordings bevatte van een onder water gelopen dorp. Nu, op hun derde, omineus genoemd The House on the Causeway, proberen ze je te doen geloven dat de geluiden afkomstig zijn van bovennatuurlijke bronnen. Ze namen de plaat op in een afgelegen huis ergens op een talud waar zogezegd geesten rondwaren.
Het lijkt onmogelijk dat de zinderende storm die over je heen komt als je een live-optreden van het Leidense power-trio The Julie Mittens bijwoont exact geëvenaard kan worden op plaat. Toch benaderen de drie heren van The Julie Mittens dat livegeluid op hun eerste reguliere cd, die vorig jaar uitkwam op het bekende stonerrocklabel Holy Mountain.
Elektronica bevindt zich al jaren in een Sackgasse. Na de hoogtij van de late jaren negentig, met de experimenten op Mille Plateaux en Mego en de op Miami bass gebaseerde Schematics-stal, is de glitch, dat toch het niet-identieke in de IDM introduceerde, toch weer Hegeliaans verworden tot universele betekenaar.