NEERGESLAGEN OGEN

Dum Dum Girls, I Will Be (Sub Pop)

arnth van tuinen — Tue, 11 May 2010 14:12:36 +0000

De Dum Dum Girls is de all-female band van Dee Dee, die de sixties teenage-popdeuntjes allernatuurlijkst uit haar mouw weet te schudden. Bhang bhang, I’m a burnout, bhang, bhang, you’re a burnout too. Met h geschreven, er is over nagedacht. Los van de vraag of de naam Dee Dee naar het Vaselines-album verwijst, de Iggy Pop song, of uiteindelijk toch gewoon naar de Ramones, de liedjes worden in die punky/noisy traditie gespeeld die ergens tussen 78 en 86 werd uitgevonden. Psychocandy? Vooral The Primitives lijken nooit ver weg; gecombineerd met het melodisch talent van Lush, ook aan zustergroep de Vivian Girls niet onopgemerkt voorbijgegaan. Bijzonder is de variatie in de nummers: klassieke girlgroup romantiek wisselt af met new waveachtige puntigheid; Oh mein M klinkt alsof Nena in New York 1980 aan het opnemen was, een crappy demo dan, maar over de sound later. Die stem van Dee Dee is een revelatie. Ze projecteert overtuigend de klassieke teenage romantiek, die in de volledige overgave aan de liefde iets oppervlakkigs houdt, want in het hart van het verlangen om voor altijd met het ideale vriendje het leven te delen zit noodgedwongen een leegte van het subject zelf, –een leegte die dan door Dee Dee op andere nummers weer prachtig wordt gemengd met een soort lijzige verveling en afstandelijkheid. Er is de arrogantie van de jeugd: my baby is better than you – dat ze een jongen toezingt en niet een meisje duidt op de semantische codes van stoere meisjesbands circa 78. En ze gooit er inderdaad af en toe een Siouxie-achtig trillertje tussendoor om wat energie in het hart van de romantiek te injecteren. Hoezeer ze met haar stem alles draagt valt goed af te lezen aan de ‘huwelijksballade’ met werkelijke echtgenoot Brandon op Blank Girl: haar stem is hemels waar die van hem identiteit en charme mist en jammer genoeg ook het tempo niet goed aanvoelt. De plaat is door een oudgediende met Blondie-credits geproduceerd (niet per se een goed idee), maar dat hoor je er niet aan af. Het klinkt hol en koud, in die digitale garage-esthetiek die van Stiltbreeze platen bekend is. De stem is, niet verwonderlijk, helemaal naar voren gehaald en dat geldt ook voor de in het geluidsbeeld zeer prominente drums (Frankie Rose). Met haar staccato gehouden ‘jaren 50 via Psychocandy’-stijl geeft ze de nummers een onverstoorbare voorwaartse drive. Dat leidt tot grappige contrasten wanneer gitaren en zang juist meer new wave kanten op gaan. Die gitaren ten slotte klinken wat ongedefinieerd, ongearticuleerd zelfs; draai je een oudje van The Primitives dan hoor je opeens hoe gitaren klinken.

Locrian – Territories

dennis schulting — Sun, 18 Apr 2010 14:15:43 +0000

[lp At War With False Noise/Basses frequences/Bloodlust!/Small Doses]
In recent interviews, the main men behind Locrian declare a penchant for an almost naturalist pessimism, although theirs is more down-to-earth, rational, than all the Tolkien-associated platitudes one usually finds in metal. Still, as humans do, they try to find some beauty in the sorrow that is the result of nature’s brutal indifference. The cover of the album is evocative of the cosmic parameters within which humankind’s existence is but a flicker of a candle. The music within attempts to reconstruct the despondency in sound by seeking a middle course between noise and metal. “Territories” is the latest monument of Locrian’s artistic gesture.

“Inverted Ruins”, the first track on the album, starts with a squealing guitar and muffled, rather boorish vocals. The tension is slowly built up, the dynamics become increasingly intense. The high pitch guitar sound detracts, irritatingly, from the incrementally loud bass heavy sonic maelstrom, impressively engulfing the musical space that is created. The slow tempo in the rhythm area, however, isn’t particularly inventive here. All in all, there is a distinctive lack of cohesion, of integration of the various musical elements.
The second track on the LP, “Between Barrows”, which counts among its instrumentation saxophone & organ, is very reminiscent of the latest Sunn O))), but less successful in its functionality. It radiates a mournful feel through its slow-paced mood but doesn’t get anywhere close to redemption. Is that because Locrian are such humanists that they have already given up (Enttäuschungsverarbeitung you could call it, or rather just an unwillingness to think through, in sound, the dialectics here)? The use of cymbals on this track is fairly typical for Black Metal, but also nothing special here.

As its title suggests, the central third track is more violent (“Procession of Ancestral Brutalism”), but whilst it follows straightforward black metal guidelines for building up the tension it lacks the sheer rousing impact of a Khanate, if I may say so. Whereas Khanate, or their latest incarnation Jodis (so no O’Malley), impress mightily with their half metal-half improv sound paintings Locrian come off as dogged plodders who project a similar trajectory, but remain stuck in a halfway house toward a unity of genres. The atmosphere is, a fortiori, one of oppression rather than electrification. Perhaps it’s sheerly a matter of technical skill. But perhaps comparing Locrian to Khanate is unfair, given that Khanate is arguably the very best that black metal, if we put a label to it, has produced in the last 10 years.
Also, if considered as pure noise/drone, Robedoor, say, manages a more varied approach to the spatialization of sound and the expressive-abstractionist potential of Noise. Nevertheless, the thunderous bass effects on “Ring Road”, in tandem with the dark synths, whose emulation of the sound of storms remind me somewhat of the endlessly undulating magnetic tape reels on the closing track of Caspar Brötzmann’s insuperable Koksofen LP, are like blocks of sound as tectonic plates that literally shift the ground beneath your feet. The synths in their turn evoke some devotionality amidst the sinisterness. In the background, the shrill guitar line remains monotonous almost until the very end. Here, on this track, I think Locrian reach farthest out.
“Antediluvian Territory” is an instrumental interlude of drone and comparatively clare et distincte guitar chords, which introduces the pinnacle of the album, track 6, “The Columnless Arcade”. It starts interestingly as a feedback drenched adagietto, but its rich dynamics is suddenly, without necessary development, intruded by guitar riffing and staccato percussion, which subsequently becomes a moderately pedestrian marching drum pattern. It certainly doesn’t betray the skills of a Wyskida and the hoary guitarline is more rock than metal. Disappointing.

The sound of the album is not terribly hifi – but I’m listening to this on a low-grade cd-r promo, so I trust that the vinyl is top-notch, seeing that it is mastered at Chicago Mastering Service. “Territories” is not at all a bad album, but even though it straddles the two opposites of noise and metal fairly decently it is also not breaking new territory.

**deze recensie verschijnt ook op Foxy Digitalis**

Coconuts – s/t [cd No Quarter]

dennis schulting — Sun, 18 Apr 2010 12:09:30 +0000

Silver Lights, the first track of this album, with its weary incantations against the backdrop of dull bass sounds and the shrill and delay of the guitar is the more reverberating simulacrum of a Mouthus track from three years or so ago (to be more precise, Your Far Church of their excellent Saw A Halo album). Coconuts deals in haunting, sluggish sounds. Characteristic throughout the record is the delayed buzz guitar, effectuating a rather icy acoustics. Coconuts could indeed be considered a Cocteau Twins for capital N noise aficionados, minus the drum-machine (although you might imagine Robin Guthrie fashioning the noise himself in a parallel world). Daniel Mitha’s drumming, close in style in fact to Mouthus’ Nate Nelson, is even sparser than Moe Tucker on the traps.
But other than Mouthus, Coconuts lacks abrasiveness and abstractionist bravado. Rather than give oneself over to sheer distortion to end up somewhere utopian, as is Mouthus’ wont, Coconuts focuses on a different tonal palette, which has more in common with… shoegaze! Then again, I’m not so sure as to whether FX pedals, the stock-in-trade of orthodox shoegaze, are used to the same extent or at all here to get that admittedly singular guitar sound. The reference to stonerrock has also been made, but Coconuts is hardly recognizable as such, even if it is true that the music is so self-intoxicated that it struggles to move forward.
Whatever label is correct, I’m not sure that Coconuts’ Verfransung of styles is a development to be applauded, if development is the right word here. Although relatively original, the tracks over the length of the record sound fairly samey. And that band name…surely there are other options.

**Deze recensie verschijnt ook op Foxy Digitalis**

Big Drum in the Sky Religion & Aural Resuscitation Unit – I Hear Drums, I Hear Voices

dennis schulting — Tue, 13 Apr 2010 11:21:22 +0000

[cd-r Dubuque Strange Music Society]
What’s with all the religious or quasi-religious affectation these days in underground circles? If there were any residue of a punk attitude, a sacrilegious secularity, amongst the current crop of anti-establishment noisicians, then it is not so much an anti-religious sentiment as total indifference bordering on autism. Rather than an object of derision, religion or at least the pretence of religion then becomes the last resort of resistance.
However, regardless of your Weltanschauung, what Big Drum in the Sky Religion effect in sound, here in cahoots with Aural Resuscitation Unit, might persuade you to become a devotee of whatever worship the combined forces of Sky and Resuscitation manifest. This disc, aptly called “I Hear Drums, I Hear Voices”, is proffered to us by the equally esoteric Dubuque Strange Music Society (not coincidentally, its name parallels that of the Los Angeles Free Music Society), which asserts it deals in Industrial, Afrobeat, Experimental. Well, strange it is what you hear on the two long tracks of “I Hear Drums, I Hear Voices”. The music is as close to what you expect members of an animistic tribe to do by way of leisure activities. The sonorous chant throughout the first track of the disk, clocking in at over 27 minutes, is pitted against ringing percussion, reminiscent of the clanging sound of The Nubians of Plutonia-era Sun Ra, its closest ally in attempting to reach the sky through the sound of music.
Whilst the 1st track plumbs the depths of earthly devotion with an emphasis on the lowest frequencies, the second number on the disc goes for more heavenly, trebly realms: bizarre brass or flute sounds (from what I can gather) and odd percussive lines are coupled with repeated female phrasing for the first 10 minutes or so, whereafter the flutes and what not get all Near Eastern, if in a very, very contorted way, occasionally adorned anew by the woman’s chants to subsequently end in a giddying drone. This is weird 21st century stuff, referencing ancient practices, but engrossing nonetheless.

**deze recensie verschijnt ook op Foxy Digitalis**

Het beste van de jaren Nul: de Remasters

dennis schulting — Mon, 12 Apr 2010 13:07:44 +0000

***UPDATED***De remaster-frenzy deed al in de jaren negentig, amper 10 jaar na de commerciële introductie van de compact disc, opgeld, omdat duidelijk was dat de eerste generatie cds geluidstechnisch vaak (maar zeker niet altijd!) beneden de maat waren. In de meeste gevallen waren de vinylmasters gewoon rechtstreeks gedigitaliseerd zonder rekening te houden met de verschillende eisen die het digitale medium stelt, en ook zonder de mogelijkheden die het biedt die vinyl niet heeft, uit te buiten. Dat leidde tot cds waarbij het bronsignaal vaak net zo zacht was als dat het geval is bij phono. De volumeknop moest vaak behoorlijk omhoog om een adequate boost uit je luidsprekers te krijgen. Toen kwam loudness: master engineers, na een succesvolle greep naar de macht in de populaire muziek, besloten het dynamische bereik, dat voorheen nog in tact bleef bij de commerciële productie van het studiomateriaal van een artiest, in te perken om zodoende het geluid te versterken. Voordeel van wat clipping wordt genoemd is dat het geluidssignaal significant toeneemt, goed voor radioplay en, nu sinds bijna zo’n jaar of tien, de iPod. Alle random externe noise is drowned out, in plaats van dat je – irritant – de muziek nauwelijks kunt horen als je in de metro zit of over een drukke straat loopt. Kosten: muzikaliteit doet er niet toe. Muziek is consumptie. Je wilt als artiest gehoord worden, wat men hoort is secundair.

Die ontwikkeling die je ziet, zowel in mainstream als indieland, is de volstrekte etherealisering van de inhoud van muziek; het gaat alleen nog maar om de vorm, die inwisselbaar is. Waar geluidstechnisch niveau voorheen de vorm was waarin de inhoud, met zekere plichtsgetrouwheid van de kant van de engineers, gegoten werd, is de vorm nu alleen nog maar het loutere feit van produceren (in de niet-muziektechnische zin), een werkelijk Deleuziaans effect van de explosieve toename van popacts, geholpen door verscherping van marketing- en distributiemethoden, in de afgelopen tien jaar. De master engineers staan in dienst van de marketing. Dat is het dialectische resultaat van technologische “vooruitgang”.

Veel cds die sinds pakweg 1994/5 zijn uitgekomen, en vooral van de laatste tien jaar, hebben last van loudness. Op de iPod is dat ok, maar op je stereo leidt het na 5 minuten luisteren al tot luister- of geluidsmoeheid. Je meest favoriete cds lijden eraan. Maar kapitalisme zou geen kapitalisme zijn als er niet een dialectisch opgeroepen tegenbeweging zou zijn. Nieuwe remasters! Dat is evenwel vaker opnieuw een marketing ploy dan een oplossing van het probleem, hoewel eerlijkheidshalve er ook gunstige uitzonderingen te bespeuren zijn. De recente New Order remasters, uitgebracht door het Californische kwaliteitslabel Rhino (een subsidiary van Warner), hebben behoorlijk wat flak te verduren gekregen, omdat fans – de fans als pressiegroep! – steen en been klaagden op de webforums over de abominabele geluidskwaliteit van vooral de bonus cds, die de voor New Order belangrijke singles en 12″s bevatten. Derderangs masters leken gebruikt, of zelfs de vinyl-originelen, fouten waren ingeslopen in de analoog/digitaal conversie. Nou valt die kwaliteit van de New Order remasters ons inziens wel mee, maar het punt is gemaakt. Kapitalisme moet rekening houden met een steeds snellere Verarbeitung van wat ze in haar eigen dialectiek opslokt.

Maar ook daar heeft het kapitalisme een oplossing voor: ‘Remastered from the original analog masters’! Geeft dat uitsluitsel? Nee, want dat zegt niets over het conversieproces zelf. De technologie biedt een enorm palet aan mogelijkheden om de klanken op de studiobanden op een commercieel medium (cd, lp, usb, download) beschikbaar te maken. Te vaak wordt de weg van de minste weerstand gekozen, en wordt er niet voor gekozen de best available technology uit te buiten. De redbook cd, die voor pop en dance als standaard geldt, is technisch allang achterhaald maar wordt nog alom gebruikt.

Fans van vinyl of zelfs download aficionados moeten evenwel niet te vroeg juichen of smug doen, want vinyl is vaak gebaseerd op diezelfde geluidstechnisch gemankeerde masters die voor de redbook cd worden gebruikt. En zelfs waar artiesten kiezen voor het superieure DSD conversieprocédé, zoals Brian Eno voor de remasters van zijn back catalogue, wordt dan uiteindelijk toch voor de redbook cd gekozen, een medium dat DSD niet aankan, en alleen voor PCM geschikt is (de dynamisch veel rijkere DSD masters moeten worden gedownsampled om op het 16bit/ 44.1kHz redbook format te passen). Bij download wordt steeds vaker de mogelijkheid geboden om een 24bit/ 96kHz te kiezen, neem de laatste Autechre, wiens Oversteps downloadable is in dat format. Of Vladislay Delay, wiens Tummaa van vorig jaar in de vinylversie gebaseerd is op zo’n hogere bitfile, i.e. betere geluidskwaliteit dus. Maar waarom kiest men niet voor SACD in de pop, net zoals in de klassieke muziek? Als je tegenwoordig je Mahler-uitvoering niet op SACD uitbrengt, prijs je jezelf als platenmaatschappij uit de markt. In de pop hebben alleen major acts zoals Genesis, Depeche Mode en Simple Minds voor dat medium geopteerd (met wisselend resultaat, volgens de webforums), om hun backcatalogue opnieuw uit te brengen, maar de rest van de popwereld, laat staan de underground, blijft vasthouden aan de redbook cd. Gemakzucht gaat voor geluidskwaliteit. Het lijkt wel alsof artiesten hun eigen product niet serieus nemen. Een kwestie van achterlopen op de technologie, dat altijd een reactionaire geest verraadt.

Dat neemt niet weg dat sommige remasters in het redbook format boven verwachting goed klinken. Beste voorbeelden zijn de recente Kraftwerk boxed set, reissues van Neil Youngs eerste 4 albums, de Beatles Mono-box, U2’s The Unforgettable Fire en de zeer recente Jimi Hendrix remasters (voor de zoveelste keer uitgebracht). Hieronder een lijst met de beste remasters van de afgelopen tien jaar (2000-2009), onderverdeeld naar ‘geluidstechnisch niveau’ en ‘historische relevantie’. De discrepantie tussen de lijsten is significant en deprimerend.

zie hier en hier voor technische achtergrondinfo over de loudness war
zie hier voor een gepassioneerde apologie van de cd van David Thomas (Pere Ubu), i.e. waarom de cd in principe superieur is aan vinyl.

Geluidstechnisch 1e klas
Kraftwerk Remasters
Beatles Mono box
Peter Gabriel SACD Remasters
Dennis Wilson – Pacific Ocean Blue
ABC – The Lexicon of Love (deluxe edition)
John Martyn – Solid Air
Pere Ubu Fontana Remasters
Pink Floyd – Dark Side of the Moon SACD
Roxy Music – Avalon SACD
Talking Heads DVD-A Remasters
Neil Young – Everybody Knows This is Nowhere/ Harvest/ After the Goldrush
Toto – IV SACD
Kevin Drumm – Sheer Hellish Miasma
Eno & Fripp – No Pussyfooting/ Evening Star
U2 – The Unforgettable Fire/ The Joshua Tree
Naked City – The Complete Studio Recordings
Jesus Lizard Vinyl Remasters

Historisch relevant
Dennis Wilson - Pacific Ocean Blue
This Heat - Out of Cold Storage (Box)
Can SACD Remasters
Chris McGregor Sextet – Very Urgent
Neu Remasters
LAFMS – ID Art #2
The Black Dog – The Book of Dogma
Franco – Francophonic vols. 1 & 2
Young Marble Giants – Colossal Youth
Durutti Column – Four Factory Records (6cd box)
Gas – Nah und Fern (Boxed set)
The Pop Group – Y
Arthur Russell - Love is Overtaking Me/ The World of Arthur Russell/ Calling Out of Context/ First Thought Best Thought/ World of Echo

En verder
Bailter Space – s/t (compilatie) 2004 (Flying Nun New Zealand)
Basic Channel – BC2 (selectieve compilatie 12″s)
Bastro – Sing the Troubled Beast/ Diablo Guapo (Drag City, Japanse import)
Beach Boys – Smiley Smile/Wild Honey ; Pet Sounds/ Sunflower/Surf’s Up; Friends/20/20
Beatles – Abbey Road
Beck – Odelay Deluxe (worst offender against loudness!)
Black Sabbath – Paranoid/ Masters of Reality (Deluxe editions)
Peter Brötzmann – The Complete Machine Gun Sessions
Camberwell Now – All’s Well
Captain Beefheart – Doc At The Radar Station
A Certain Ratio – To Each/ Early: Anthology 1978-1985
James Chance/White – Off White/ Live Aux Bain Douches
Michel Chion – Requiem (LP)
David Crosby – If I Could Only Remember My Name (DVD-A)
John Coltrane – Ascension/ Interstellar Space/ John Coltrane Quartet (SACD)
Company Flow – Funcrusher Plus
Comus – Complete Recordings
Julian Cope – Jehovahkill/ Peggy Suicide Deluxe Editions
Miles Davis – Aura/ Jack Johnson/ In A Silent Way (SACD)/ Bitches Brew (SACD)/ Dark Magus (SACD)/ Live Evil (SACD)/ On the Corner (SACD)
Dead C Vinyl Remasters
Dead C – Vain, Erudite, and Stupid: Selected Works 1987-2005
Dead Can Dance – SACD Remasters
Dinosaur Jr – Where You Been/ Green Mind (eindelijk de flutterende bekkens, het Butch Vig-effect, opgelost!)/ Bug/ You’re Living All Over me/ s/t
Einstürzende Neubauten – Kollaps/ Tabula Rasa
Brian Eno DSD Remasters (Japanese pressings)
Eno & Byrne – My Life in the Bush of Ghosts (zonder Qu’ran, de schijters!)
Fairport Convention – Liege & Lief/ Unhalfbricking
The Fall – This Nation’s Saving Grace (vinyl remaster)/ Shift-Work/ Code:Selfish/ Slates/ Hex Induction Hour/ Grotesque (vinyl remaster)
Farmers Manual – Explorers_We
Faust – The Wümme Years (Boxed set)/ Faust IV
Feelies – Crazy Rhythms/ The Good Earth/ Only Life (import)
Fennesz – Endless Summer (2007; meest overbodige remaster?)
Fenno’berg – Magic & Return (bevat The Magic Sound of Fenno’berg en The Return of Fenno’berg)
Bryan Ferry – Boys & Girls SACD/ Bête Noire
Fleetwood Mac – Rumours/ Tusk (waar blijft de remaster van MOR klassieker Tango in the NIght??)
For Carnation – Promised Works (EPs)
Fugazi – Repeater
Peter Gabriel – 3 (All Analog vinyl remaster)
Gescom – Minidisc (voor het eerst op cd, een oxymoron in plastic)
Gore – Hart Gore/ Mean Man’s Dream
Grateful Dead – The Golden Road (12cd Box the Warner Years)
The Gun Club Remasters
Peter Hammill Remasters
George Harrison – All Things Must Pass
Richie Hawtin (&Thomas Brinkmann) – Concept 1
John Hiatt – Bring the Family DVD-A Remaster
Robert Hood – Minimal Nation
Human League – Dare/ Travelogue/ Reproduction
Ice Cube – Amerikkka’s Most Wanted/ Death Certificate/ The Predator
Ryoji Ikeda – +/-
Chris Isaak – Best of (2006)
Jean Michel Jarre – Oxygene/ Equinoxe/ Zoolook
Joy Division Remasters
Josef K – Entomology
King Crimson – Red DVD-A
LAFMS – Unboxed (extract van de onmisbare 1996 10cd Lowest Form of Music box)
Daniel Lanois – Acadie: the goldtop edition
Led Zeppelin – Mothership (compilatie)
Magma – Studio Zünd (Boxed set van alle studio albums)
Mars – The Complete Studio Recordings NYC 1977-1978
Matching Mole – Smoke Signals/ On the Radio/ s/t
Maurizio – M
MEV – Spacecraft/Unified Patchwork Theory
Mission of Burma – Signals/ Vs. All-Analog Vinyl Remasters
Mogwai – Young Team
Monolake – Hongkong/ Interstate
Mothers of Invention – We’re Only in it for the Money (MOFI Gold disc)
New Order Remasters
No Neck Blues Band – Languid Red Marchetti (op LP)
N.W.A. – Straight Outta Compton/ Evil4zaggin
Orange Juice – The Glasgow School
Pavement Remasters
Pere Ubu – The Modern Dance DVD-A/ Pennsylvania Director’s Cut/ Raygun Suitcase Director’s Cut/ Dubhousing (2008 remaster)
Pink Floyd – Piper at the Gates of Dawn Deluxe 3cd
Pixies – SACD Remasters (Surfer Rosa/ Doolittle/ Bossa Nova)
Pole – 1/2/3
Polvo – Celebrate the New Dark Age Vinyl Remaster (voor het eerst op LP)
Prefab Sprout – Steve McQueen
Prince – Purple Rain Vinyl remaster
Public Enemy – It Takes a Nation of Millions to Hold us Back
Eliane Radigue – Vice Versa etc
R.E.M. – Murmur/ Reckoning Deluxe Editions
Roxy Music Remasters
Saint Etienne – Fox Base Alpha Deluxe Edition
Scorn – Evanescence/ Ellipsis
Seefeel – Quique Redux
the Shadow Ring – Life Review (1993-2003)
Simple Minds Remasters
Simple Minds – Once Upon A Time (DVD-A/SACD)/ New Gold Dream (DVD-A)
Skullflower – IIIrd Gatekeeper
Smegma – Nattering Naybobs of Negativity/ Pigs For Lepers
Soft Machine – Third
Sonic Youth – s/t (debuut)
Sonic Youth – Daydream Nation/ Dirty/ Goo Deluxe Editions
Ciccone Youth – The Whitey Album
Ringo Starr – Photograph (The Very Best)
Steely Dan – Gaucho SACD
Stooges – s/t (debuut)/ Funhouse
Television – Marquee Moon/ Adventure
Tortoise – A Lazarus Taxon
Triffids Remasters
Ut – In Gut’s House/Griller
Vandergraaf Generator Remasters
Vashti Bunyan – Just Another Diamond Day
Caetano Veloso – Antologia 1967-2003
Vladislav Delay – Anima/ Multila
Waveform Transmission – V1.0-1.9
Yo La Tengo – Prisoners of Love (3cd)
Neil Young – On the Beach DVD-A/ Reactor DVD-A
John Zorn – Yankees

Primeur: snd’s Atavism op flash card

dennis schulting — Sat, 10 Apr 2010 21:08:21 +0000

Albums op USB-stick, vaak in een gimmicky uitdossing, kennen we al. Maar nu is daar, heel geëigend, de nu al avanttechno klassieker van snd, het vorig jaar verschenen Atavism, dat eigenlijk op #1 van mijn top 10 van 2009 had moeten belanden, op flash card, of preciezer gezegd een SDHC card. Raster Noton, het label waarop Atavism uitkwam, heeft besloten een kwalitatief betere versie dan de cd op de markt te brengen. Het gaat hier om een 24 bit/ 96 kHz WAV file, terwijl de normale redbook cd slechts 16 bit/ 44.1 kHz muziek ten gehore brengt. Lovenswaardig natuurlijk dat ook in de populaire muziek (nu ja, Raster Noton is nog niet echt doorgedrongen bij jan modaal) hogere bitrates voor commerciële verkoop worden gebruikt. In de klassieke muziek is dit al langer gaande, waar de SACD (met de superieure 1-bit sampling-techniek, ook wel bekend als DSD (Direct Stream Digital), die de analoge wavevorm van sound zoveel mogelijk benadert) steeds meer het geijkte medium is. Probleem nu, met deze snd-sd-card, is dat je ‘m alleen maar kan afspelen op je Apple notebook (of ander moderne laptop), vooropgesteld dat je soundcard het aankan. Fabrikanten van high end hifi hebben al machines op de markt gebracht die dit soort files kunnen afspelen in stereo, maar de gewone man (met een Apple bijvoorbeeld) zal via de computerluidsprekertjes nog niet echt zijn voordeel kunnen doen met de verhoogde dynamiek die de flashcard biedt. Dat snd op dit medium uitkomt is natuurlijk wel toepasselijk. De mathematische precisie van hun sound komt daardoor nog beter uit de verf. Nu is het wachten op de steeds maar uitgestelde DVD-audio (het natuurlijke 24 bit/ 96 kHz medium dat eigenlijk al de strijd met SACD verloren heeft) van Autechre & the Hafler Trio.

zie hier voor een review van Atavism

Denseland – Chunk [cd Mosz]

dennis schulting — Sat, 10 Apr 2010 19:19:06 +0000

Improv-dance? Dat lijkt contradictoir: waar improv de repetitie probeert te omzeilen, wordt dance juist erdoor bepaald. En dan ook nog vocalen, nota bene vocalen (Sprechstimme veeleer) van de hele bekende David Moss, die eerder herinnert aan de barokke theatraliteit van een doorsnee Knitting Factory act uit de 90s, dan aan pop. Denseland is een trio: vocalen, bas en drums en allerhande electronica. Chunk is hun eerste proeve van bekwaamheid en begeistert.

De stemmenacrobatiek waarom Moss bekend is is ook op Chunk te horen, maar het is beschaafd ingeperkt, ingepast – al dan niet met vocoder – in het minimale arrangement van zachte synth-klanken, spaarzame akkoorden, plukken en accenten op bas en gitaar en goed geplaatste slagen en tikken op het slagwerk. Duitsers Hannes Strobl en Hanno Leichtmann zijn hier niet slechts de begeleiders op het instrumentarium; de klanken die worden geproduceerd richten zich op het structurele en soms levert dat quasi-post-rock juweeltjes op, die je niet helemaal kan thuisbrengen, zoals Low Velocity Zone. Geen jazz, geen pop, en geen dance en toch heeft het van alle drie genres elementen die het, weliswaar a posteriori, met de niet-teleologische intentie van improv, tot een logisch geheel brengen. Obsidian klinkt als een bizarre mix tussen To Rococorot en Tom Waits, die een minimal techno-plaat hebben gemaakt. Het is vooral niet opdringerig en ademt openheid. Cumulus Crowds is vernieuwend in de zin dat dit het eerste stuk vocale ambient is dat overtuigt. Eerie en licht tegelijk, door de spookachtige deken van electronische klanken maar ook door de hoge pitch van Moss’ ijzige wailing. Wat helpt is dat de dynamiek is verhoogd door een zachte opnametechniek. Scrape It (Up) is snd voor akoestische instrumenten en vocalen: dat moet genoeg zeggen.
Chunk is geen minimal techno met improv flourishes noch improv met een technobeat. Chunk is waar improv en minimal techno elkaar in de geest ontmoeten. Chunk is geen pseudomuziek, die syncretistisch wil zijn, maar een authentiek plaatje dat zelfvertrouwen uitstraalt.

Animal Collective: Avantpop of mainstream?

dennis schulting — Sat, 10 Apr 2010 18:24:54 +0000

Ja, natuurlijk helemaal vergeten… of misschien opzettelijk niet vermeld in N/O’s laatste verslag over de Avantpop van de laatste tien jaar? Animal Collective is inmiddels tot de (relatieve) mainstream doorgedrongen en kan eigenlijk geen avantpop meer worden genoemd, waar het dat ten tijde van debuut Spirit They’ve Gone, Spirit They’ve Vanished en weirde opvolgers Danse Manatee en Here Comes the Indian, die in de lijn van wat The Wire de New Weird America-scene noemde (Tower Recordings, Six Organs of Admittance, Sunburned Hand of the Man etc.) lagen, nog zeker wel was. Hieronder de recensie van hun laatste reguliere, Merriweather Post Pavillion, die eerder verscheen op het inmiddels ter ziele gegane Cut-Up aan het begin van 2009, waarin door de schrijver dezes nog de loftrompet wordt gestoken over het “modernistische” werkje. Of dat positivisme nog steeds geldt….

“De plichtmatige verwijzingen naar de Beach Boys wanneer het Amerikaanse Animal Collective ter sprake komt zij de popscribenten vergeven. De laatste cd – hun achtste als we live-album Hollinndagain meerekenen – lijkt op het eerste gehoor immers hun regelrechte Pet Sounds-album te zijn geworden. Zelf ontkennen ze direct beïnvloed te zijn, maar het vocale ensemble van zangers Dave Portner (aka Avey Tare) en Noah Lennox (aka Panda Bear) doet toch wel erg denken aan de Beach Boys, al zullen ze nooit het technische niveau van de stemmenacrobatiek op een Good Vibrations of This Whole World kunnen evenaren.

De vergelijking tussen Animal Collective en Beach Boys moet niet te ver doorgetrokken worden. Die fijne melodische vocaallijnen zijn slechts een vehikel voor het muzikale vormexperiment dat op Merriweather eindelijk goed zijn beslag krijgt, en het eigenlijke centrum van de Animal Collective sound uitmaakt. Hun vorige platen leunden erg aan tegen de typische freakfolk/tribal-sound van de eerste helft van dit decennium, wat prachtige en prettige staaltjes van regressietherapie voor burgers met smaak opleverde zoals het ijzersterke debuut Spirit They’ve Gone en het redelijk bizarre Here Comes the Indian. Die platen, tot en met het poppy Feels van drie jaar geleden en Strawberry Jam uit 2007, dat als een voorstudie van het nieuwste album kan worden gezien, hadden iets opzettelijk contrairs en lummeligs. Niet in het minst werd dat geëffectueerd door Tare’s onmiskenbare geblèr, dat als een primitief soort Hegeliaanse ‘kadenzierter Interjektion’, een subjectief-innerlijke toeëigening van het klankenmateriaal, fungeerde. Het waren emotionele platen in de goede zin van het woord. Dat quasi infantiel-surreële aan Animal Collective vond ik persoonlijk altijd het aantrekkelijke aan hun sound: het bood een beschaafde uitlaatklep voor het projecteren van je dagelijkse frustraties over het moderne burgermansbestaan. Maar op Merriweather weten ze op vernuftige wijze in de muziek zelf counterpoint toe te voegen aan hun vocale melodieën, waardoor het geheel door een vreemd soort symfonische cadans volledig geïntegreerd geraakt is. Dat het allemaal zo georkestreerd klinkt is natuurlijk mede te danken aan het hogere opnamebudget. Nooit eerder klonk een Animal Collective plaat zo goed.

Als er al een vergelijking met de Beach Boys gemaakt kan worden, dan is Merriweather de moderne, elektronische tegenhanger van nummers als ‘Til I Die en Surf’s Up of de meerstemmige delen in Cabinessence afkomstig van 20/20, de beste voorbeelden van harmonische configuratie in Beach Boys late stijl. Person Pitch, Panda Bears alom gelauwerde tweede soloplaat, lijkt hier de katalysator te zijn geweest: de muziek zelf is nu bijna volledig synthetisch opgebouwd uit beats, samples en elektronische noise. Wat bijzonder is is dat, het hakkelige Taste uitgezonderd, het nergens gemaakt of geconstrueerd klinkt. Het is niet simpelweg clicks‘n’cuts met lyrics. Integendeel, de sound correspondeert bijna organisch met de melodieën (luister bijvoorbeeld naar Summertime Clothes). Dat de gitaar schittert door afwezigheid – op zich te betreuren – kan hieraan nog wel eens hebben bijgedragen, omdat in pop de gitaar nog te vaak de dictatuur van de vorm is. Waar Animal Collective voorheen, zoals op Sung Tongs, vooral akoestische liedjes maakten is de sound nu totally wired, waardoor ze naar mijn idee in feite het popquotiënt juist hebben weten te verhogen. In volledig contrast met de slalommende janboel van Here Comes the Indian of Hollinndagain is op Merriweather elke gratuite dwang tot improviseren of gepriegel nagenoeg verdwenen of minstens gekanaliseerd. Aan de andere kant is de rol van het repetitieve nu juist krachtiger geworden. Wat Animal Collective tot moderne, ja modernistische pop maakt is dat je niet tot het volgende refrein hoeft te wachten voor de pakkende deun: die is gewoon, zoals op prijsnummer Guys Eyes, van meet af aan ad infinitum geloopt. De beheersing van het materiaal op Merriweather, de samenhang tussen melodie en technologie is misschien niet 100% perfect (zie daarvoor het welhaast onovertrefbare D.I. Go Pop van Disco Inferno uit 1994), maar zeker is dat Animal Collective met dit album nu al een van de beste platen van 2009 heeft afgeleverd.”

het beste van de jaren Nul: Avantpop

dennis schulting — Mon, 05 Apr 2010 10:38:07 +0000

Na lang reflecteren moet toch tot de slotsom gekomen worden dat avantpop, sowieso een couveusekind, op sterven na dood is. Een blik op de lijstjes die een half jaar geleden, tegen het einde van het vorige decennium, werden gepresenteerd in de bekende popbladen en op de blogs en sites waarvan men zegt dat ze er toe doen brengt een instant depressie teweeg in de gemoedstoestand. Het is allemaal softburgerlijk ongevaarlijk materiaal – een mix van veilig blank en pseudo-gevaarlijk zwart – dat op de draaitafels thuis ligt bij de zelfverklaarde cognoscenti. En dan wordt in OOR (en elders) ook nog gezegd dat de smaak van de scribenten zo ver afstaat van de smaak van het gewone publiek. Wat is die smaak van het gewone publiek dan wel, als die van de connaisseur al zo pedestrian is? Totale vervreemding treedt hier bij ons van de N/O redactie op bij het zien en horen van zoveel filistinisme in popland, bij makers en “professionele” luisteraars. Er bestaat een algehele doofheid die, gepaard met arrogantie, erop uit is te onderdrukken, bij zichzelf en bij de ander, wat niet gehoord mag worden.

Wij herinneren ons nog heel goed Disco Inferno, de profetisch-briljante band die, behalve in The Wire, ook in eigen land (natuurlijk: Engeland!) niet geëerd werd – de band die, in de vroege jaren negentig, het template voor avantpop afleverde. Maar wat is eigenlijk avantpop? Heel eenvoudig, pop met een even grote ambitie voor een goede popdeun als zucht naar experiment, uitstijgen boven de gemene deler. Als pop het meest subject-bezogene genre in de populaire muziek uitmaakt, wordt pop ‘avant’ waar middels de productie en gerichtheid op de meer experimentele varianten binnen de dance of electronica, nog iets anders mee gaat spelen dan alleen de lyrische uitdrukking in 3 akkoorden en een refrein. Dat geldt mutatis mutandis ook voor de beste ‘rock’, een term waar wij van N/O normaliter niet erg blij mee zijn vanwege de onkritische masculiene connotaties; Shellac is wat dat betreft voorbeeldig, want in de complexe ritmische structuur van hun songs (!) wordt het testosterongehalte van classic rock door middel van pastiche op de spits gedreven, zonder prog te worden. Riffs worden gekortwiekt, door de in de nummers ingelaste pauzes – een kenmerk van skill – ontzenuwd. Daarmee ontbloot Shellac door mimesis de kern van rock.

Disco Inferno’s D.I. Go Pop, uit het annus mirabilis 1994 dat o.a. ook Bark Psychosis’s popmeesterwerk Hex en Butterfly Child’s Beaujolais EP opleverde, is het exemplum van avantpop. Door nieuwe technologie verkende Disco Inferno, na hun overigens niet te versmaden door Martin Hannett geproduceerde werk als Joy Division-epigonen (verzameld op In Debt), op ongekend vernieuwende wijze de interface tussen electronische techniek en gitaarpop, waarbij de gitaar was aangehecht aan een MIDI-bemiddeld bedwelmend amalgaam aan gesamplede geluiden (elke snaar triggerde een veelvoud aan samples en geluidsbronnen) op een bed van stuwende bas en electronische drums. Ook tekstueel mocht D.I. er zijn, met een aan goede pop eigen romantisch-lyrische inslag die excentrisch, gesteund door omineuze klanken, de status quo de wacht aanzegt. In interviews beklaagde Iain Crause, lead singer en brein achter D.I., zich over de discrepantie tussen verbeelding en technologie: de technologie was niet snel genoeg om de verbeelding bij te benen. Dat is avantpop ten voeten uit: de verbeelding zet de lijnen uit die de niewste, beschikbare technologie moet volgen. En niet andersom.

Dat is nu anders: door de vergaande digitalisering van zowel consumer als producer technology (ProTools, iPod, het beluisteren èn produceren van muziek op laptop, zodat studio en stereo overbodig lijken) is de ruimte tussen verbeelding en technologie zodanig klein geworden, dat technologie – ook door Durchkapitalisierung van de cultuur – de verbeelding dicteert, die krampachtig en gedwee volgt. Dat leidt tot dwangmatige, halfbakken ideeën en formats, of het geforceerd ad hoc synthetiseren van glitch, sample en song (vgl. het op eerste gehoor niet onaardige The Books, dat getapete spoken word als zang gebruikt). Pop – op een aantal uitzonderingen na – bevindt zich in een Sackgasse. En dat is des te significanter gezien de enorme toevloed aan bandjes en nieuwe artiesten, een teken van een toename aan democratie, zeker, en minder gebondenheid aan platencontracten dat positief en negatief is, want de spoeling wordt steeds dunner (genialiteit neemt niet gelijk evenredig met de verhoogde productiviteit toe). Kwantiteit was nooit een teken van kwaliteit.

In tegenstelling tot de vroege jaren tachtig, waarin er in binnen de contouren van de mainstream lustig op los werd geëxperimenteerd met pop van allerlei schnitt, vaak met een mix van dance en soul (denk ABC, Talk Talk, Human League e.a.), die ook nog eens commercieel aantrekkelijk was, lijkt het nu bijna onmogelijk dat avantpop de charts zal bestijgen. Tegenwoordig heb je hetzij chart fabriekspop (Rihanna, Lady Gaga etc. etc.) of liever ‘pap’ (Engelse connotatie) hetzij indie (die al net zo ‘pap’ is, ‘pap’ namelijk voor beschaamde mensen die van zichzelf niet willen weten dat hun smaak eigenlijk niet anders is dan die van de gewone man die zonder schaamte naar ‘pap’ luistert – i.e. alle fans van de Arctic Monkeys en Radioheads van deze wereld): twee rijken die elkaar rakelings missen.

Toch waren er in de afgelopen tien jaar zeker wel – her en der – juweelstjes van avantpop te vinden in het niemandsland tussen pop en experimenteel (die laatste ook vaker meer zelfbevredigend dan verlichtend). Het is gelukkig niet alles kommer en kwel. Hieronder een tweetal bescheiden lijstjes met de avantpopwerkjes die een glimmer van betere tijden in de pop lieten zien, ofschoon – nogmaals – onze verwachtingen ten aanzien van een toekomstige popband met de ongemerkte impact van D.I. niet hoog zijn. Steek uw licht op!

Arnth van Tuinen:
1=Stereolab – Fab Four Suture (Duophonic 2006)
1=Monade – Monstre Cosmic (Too Pure 2008).
«Intelligente pop après retro-futurisme? Op deze single-verzamelaar klinkt stereolab complex en to-the-point tegelijk, met new wave baslijntjes en bubbelende discoloopjes: misschien wel de synthese van het vroegste lyrische Too Pure werk en de zich langzaam in barokke versieringen en McEntire-productie verliezende volwassen, of moeten we zeggen laat-burgerlijke?, stijl. Fab Four Suture had een zwanenzang moeten zijn, of in een betere wereld een million-seller, een plaat die je aan iedereen zou willen laten horen, maar dan toch liever voor jezelf houdt. Zangeres Laetitia Sadier maakt vervolgens op Monstre Cosmic een (ten aanzien van Stereolab) glorieuze versimpelde pop van elegante bespiegelingen, waarin deze oren heel specifieke echo’s van jaren 80 franse pop en misschien zelfs het klassieke chanson zelve aantreffen.«

3. Lovedance – Result (2007 Marsh-Marigold)
4. Trumans Water – You’re in the Line of Fire and They Are Shooting at You (Homesleep 2003)
5. Tarwater – The Needle Was Travelling (2005 Morr)
6. Sea and Cake – One Bedroom (2003 Thrill Jockey)
7. Death From Above 1979 – You’re a Woman, I’m a Machine (Vice Records 2004)
8. Matt Elliott – Drinking Songs/Failing Songs/Howling Songs (trilogie op Ici d’Ailleurs 2004, 2005, 2008, nu als box goedkoop aan te schaffen)
9. Bark Psychosis – Codename: Dustsucker (Fire Records 2004)
10. Avec Aisance – Vivre dans l’aisance (eigen beheer 2004)
11. Volcano! – Beautiful Seizure (Leaf label 2005)

Dennis Schulting:
1. Junior Boys – So This is Goodbye (Domino 2006)
«Als we afgaan op het criterium dat pop altijd moet gehoorzamen aan de Wet van Noodzakelijke Baanbrekendheid, dan verliest deze tweede van Junior Boys het volgens menigeen van hun debuut, Last Exit, dat op vernuftige wijze two-step koppelde aan romantisch geïnflecteerde pop. Waar Last Exit opzienbarend was lijkt So This is Goodbye een stap terug. Niets is minder waar: So This Is Goodbye is de volkomen natuurlijke stap in de ontwikkeling van Junior Boys als dé synthipopband van de jaren Nul. De subjectief-kritische distantie in de teksten wordt perfect gereflecteerd in de softpop electro van de muziek. Toppunt van motivische compositiekunst.«

2. Wire – Send (cd)/ PF456Redux (lp) (Pink Flag 2003)
3. Ikara Colt – Chat and Business (Fantastic Plastic 2002)
4. The Soft Pink Truth – Do You Want New Wave or Do You Want the Soft Pink Truth? (lp Sounds like 2004)
5. Broadcast – Haha Sound (Warp 2003)
6. Black Dice – Creature Comforts (Fat Cat 2002)
7. One More Grain – Isle of Grain (White Heat 2008)
8. Dirty Projectors – Rise Above (lp Dead Oceans 2007)
9. Kassin+2 – Futurismo (Luaka Bop 2007)
10. The Chap – Mega Breakfast (Lo Recordings 2008)
welcome back: Prefab Sprout – Let’s Change the World With Music (Kitchenware 2009)
nèt niet: Reigns – The House on the Causeway (Monotreme 2009)

Categorie ‘Onvermoeibaar’:
The Fall – The Unutterable/ The Real New Fall LP/ Fall Heads Roll/ Post-TLC Reformation!/ Imperial Wax Solvent
Shellac – 1000 Hurts Professional/ Excellent Italian Greyhound
Tortoise – Standards/ It’s All Around You/ Beacons of Ancestorship
Robert Wyatt – Cuckooland/ Comicopera
Yo La Tengo – And Then Nothing Turned Itself Inside Out/ Summer Sun/ Fuckbook (Condofucks)

Tekst: Arnth van Tuinen & Dennis Schulting

Bunnygrunt

dennis greeuw/all that ever mattered — Fri, 02 Apr 2010 20:10:05 +0000

Towards the ending of 2009 Bunnygrunt released their album Matt Harnish & Other Delights, on Happy Happy Birthday To Me Records. Like I said in my ‘review‘ of the album back then: “…this is hard pop, speed rock; there are even some serious guitar solos here. It’s all rather fantastic too.”

A few months and lots of hours of listening later, I still think it’s a truly great and addictive album. It made me want to ask the album’s namegiver, Matt Harnish, all about Bunnygrunt’s yesterday, today and tomorrow. And, probably unsurprisingly, so I did!

Hello Matt! How are you doing?

Awesome!

Seventeen years of Bunnygrunt, or eleven if we substract the 1998-2004 break. Quite an achievement, I’d say! Do you remember how it all began? How did you meet, and why did you decide to start making music together?

Karen & I worked at different stores of the same record chain. Our two stores interacted a lot, Karen & I saw each other at shows a lot, we realized we had compatible musical ideas & blammo, the magic was born!

In your own experience, how different is 2010’s Bunnygrunt from 1993’s Bunnygrunt and its sound and motivations? What has changed, and what has stayed the same?

Well, none of us are in this full time any more. At our height we were on the road for 6-8 weeks out of the year, now it’s a long weekend here & there, usually based around one of the US Popfests. Musically, Karen’s switch to bass opened up a world of options we hadn’t had in previous line-ups. The sound is a bit more free-form, though we still obviously love a giant multi-harmony chorus.

The sound on last year’s Matt Harnish & Other delights is far removed from what anyone would dare to call twee or cuddlecore. I just read on your myspace that you actually sound like “Karen & Matt punching you in the face and touching your butt.” I’ll have to take your word on that. But seriously, you rock hard nowadays. Aren’t you scaring away the pop kids? Do you notice reaching another crowd than some years ago?

I think we’ve probably scared away a couple pop kids, but we never really stuck to a strict Pop diet. Our earliest shows were with our young friends in political hardcore bands & our old friends in psych garage bands, so the whole “Pop” scene was never something we tried to exploit. We love playing the Popfests & will continue to do ‘em til they kick us out of the club.

On the album the band is a lot bigger than just the two of you. Is Bunnygrunt oficially still just Matt and Karen, or do you consider the other players part of the band by now?

We have a full time drummer called Eric Von Damage, and a rotating cast of extra guitar players, depending on their availability. We vary from a 3 piece to a 6 piece from show to show.

I enjoyed the recording I found of your Blondiegrunt set on the Athens Popfest. I’m assuming you like Blondie, then? Are there any (other) bands that you consider influences, or just admire or enjoy for what they do? What was the kind of music you grew up with?

We’re on a hardcore 70’s “Classic Rock” kick these days. St Louis had/has one of the premier rock radio stations in the country, KSHE 95, and we recently learned a set of 70’s prog & hard rock jams in honor of its influence on us. Oh man, it was sweet. Actually, it was The Sweet (see what I did there?), plus Argent, ELO, a few somewhat more obscure bands that only got real airplay in St Louis, like Doucette, Dust & Off Broadway. We’ve basically lost our minds.

Whatever happened to The See-Thrus? Excuse my ignorance, but did you ever release anything?

It was a case of remaining friends or remaining in a band. I think we made the right choice. No recordings, no nothing.

Matt, I read on your Bert Dax myspace: “I put out some records but I’m not really a label, I book some shows but I’m not really a promoter, I DJ sometimes but I’m not really a DJ, I love Christmas but I’m not Santa Claus… I just want things in St Louis to be cool.” So, how cool are things in St Louis? What is the St Louis music community like?

Awesome! Lots of good bands (who unfortunately rarely try to get themselves known outside of St Louis), lots of good venues, cheap rent, cheap beer, creative ridiculous people. I love my hometown!

Wikipedia says: “Despite one of their songs being used in a major Hollywood movie, Bunnygrunt seem to be, whether deliberately or not, unbothered regarding commercial success.” True or false? And while we’re at it: how did your song (Season’s freaklings) end up being on that Bad Santa soundtrack?

I don’t think we’ve ever intentionally turned down fame & fortune, but we’ve never sought it at the cost of our souls, either. The Bad Santa thing isn’t a very interesting story. Basically random chance. Cool, though, paid some bills for about a month.

The HHBTM website claims: “This isn’t music for blogs, this is shout along live, loud, in the joyful moment Rock-n-Roll.” Will we get a chance to shout along live with you in Europe as well in 2010? What else is coming up for Bunnygrunt in this new year?

I wish! There was tentative talk of a HHBTM package tour of England this summer, but it kinda fell through. Maybe in ‘11? Who knows what stupid stuff we will have come up with by then?

Thanks Matt! And thanks Bunnygrunt!

interview Dennis Greeuw, taken from all that ever mattered, de grootste en mogelijk enige twee-pop kenner in Nederland!

Bunnygrunt op myspace hier