Lebanon, het speelfilmdebuut van laatbloeier Samuel Maoz, speelt zich af in een tank tijdens de Israëlische invasie van Libanon in 1982. Vier soldaten, en met hen de toeschouwer, zitten gedurende de hele film opgesloten in het voertuig. Ze hebben nauwelijks bewegingsruimte en hun blik op de buitenwereld is beperkt. Wat op het slagveld gebeurt, is enkel te volgen door het vizier van de telescoop.
The Hurt Locker en The Messenger zijn twee films over de oorlog in Irak. De eerste richt zich op de aanwezigheid van de Amerikanen in het oorlogsgebied en volgt soldaten die in Bagdad bommen onschadelijk maken, terwijl de tweede film gaat over de gevolgen van de oorlog voor het thuisfront.
Metaforen en symboliek zijn geen verplichting om een film geslaagd te maken, maar het gebrek eraan in de Nederlandse speelfilm is op zijn minst opvallend. Te oordelen aan de cinema vanachter het IJzeren Gordijn, zou je bijna denken dat filmmakers eerst een paar jaar onder een dictatuur moeten leven vooraleer zij in staat zijn een film meerdere lagen mee te geven. Een recente film uit Argentinië en een uit Chili bevestigen de gedachte dat een dictatuur bevorderlijk is voor creatieve verdieping.
Chloe is de eerste remake van Atom Egoyan en de eerste film die hij niet zelf heeft geschreven. De Canadees heeft veel ruimte om zijn eigen visie op het moderne gezinsleven vorm te geven, maar het scenario van Erin Cressida Wilson dwingt hem helaas tot thrillerclichés. Aan het oppervlak is Chloe een ordinaire ero-thriller met voorspelbaar einde. Maar misschien is een andere interpretatie mogelijk en gaat het verhaal dieper dan je in eerste instantie zou denken.
Hoe slecht is een vader die zijn kinderen wil beschermen tegen kwade invloeden van buitenaf? Het hangt van zijn methoden af. Die van de fabrieksdirecteur in de Griekse film Dogtooth (Kynodontas) van Giorgos Lanthimos gaan erg ver. Zijn twee dochters en zijn zoon mogen sinds jongs af aan het erf van hun huis niet af. Hij houdt ze gevangen achter een hek en laat ze leven in een verzonnen wereld.
Eyes Wide Open (Haim Tabakman, 2009), een film over herenliefde binnen een Joods orthodoxe gemeenschap, bevat meerdere woordloze momenten die zo subtiel zijn, dat ze bijna onopgemerkt aan de kijker voorbij gaan. Neergeslagen Ogen staat kort stil bij drie voorbeelden.
Als ik zeg dat Brian Eno God is, doel ik slechts op de alomtegenwoordigheid van deze invloedrijke producer. In het boek Rip It Up And Start Again: Postpunk 1978-1984 van Simon Reynolds valt op hoe vaak Eno in de coulissen stond tijdens belangrijke muzikale ontwikkelingen en hoe vaak hij ingreep en eigenhandig richting gaf aan de evolutie van de popmuziek. Sinds de film Sebastiane van Derek Jarman wordt dankbaar van zijn kwaliteiten als soundtrackcomponist gebruik gemaakt. Zo ook in The Lovey Bones.
Harry Brown rijdt geen taxi zoals Travis Bickle, maar heeft wel met hem een militaire achtergrond gemeen. Altijd handig als de achterbuurt geterroriseerd wordt door onverbeterlijke, drugs dealende randgroepjongeren met last van territoriumdrift.
Geen groter contrast dan die tussen acteurs Boris Karloff en Leonardo DiCaprio. Karloff was een Britse gentleman die, vanwege zijn postuur en prominente voorhoofd, gedoemd was tot zijn laatste snik monsters te spelen. DiCaprio heeft zelfs op 35-jarige leeftijd het uiterlijk van een late tiener. Ondanks hun uiterlijke verschillen hebben Karloffs Griekse generaal Nikolas Pherides in Isle Of The Dead en DiCaprio’s US Marshal Teddy Daniels in Shutter Island veel gemeen.
De modale filmliefhebber zal het liefst aan Messiah Of Evil voorbij rijden, zoals Woody Allen doet in Annie Hall (1977) wanneer hij, tijdens een autorit door verdorven Los Angeles, een bioscoop passeert waar de titel van horrorfilm als onderdeel van een double bill op de voorgevel prijkt. Toch had het filmechtpaar William Huyck en Gloria Katz artistieke aspiraties en probeerden ze begin jaren zeventig hun affiniteit met de Europese arthousefilm, en vooral de nouvelle vague en het werk van Michelangelo Antonioni, een plaats te geven tussen zombieachtige mensenvleeseters. Messiah Of Evil is daardoor een tweekoppig monster geworden dat tegelijk aantrekt en afstoot.
De invloed van de gebroeders Dardenne is zo nadrukkelijk aanwezig in Ballast, dat het even schrikken is wanneer in de film Amerikaans Engels wordt gesproken in plaats van Belgisch Frans. Het landschap klopt ook niet – de rafelrand van een industrieterrein heeft plaats gemaakt voor de kale Mississippi Delta.
Vorig jaar ging het Amerikaanse label Mondo Vision voortvarend van start met de uitgave van drie kraakhelder geremasterde Franse films van de Poolse regisseur Andrzej Zulawski, voorbeeldig verpakt en met ter zake doende extra’s. De beste speelfilm om mee te beginnen is L’Important C’est D’Aimer, de eerste Franse film van Zulawski uit 1975.
Gedragen door vertraagde strijkers glijdt en draait de camera temidden van de woeste Peruaanse bergtoppen. Muziek en beeldvoering benadrukken hoe immens het zonovergoten kale landschap is. In de schoonheid van de natuur zit echter het kwaad verborgen, in de vorm van glinsterend kwik.
The Hurt Locker – volgens veel critici een van de beste Amerikaanse films van 2009 – heeft de Nederlandse bioscoop op het laatste moment niet gehaald. Net als in haar eerdere films weet regisseuse Kathryn Bigelow in deze oorlogsthriller wel raad met machismo. Hoofdpersonage sergeant William James (Jeremy Renner) is een macho pur sang.
Vido’s lijst met de beste dvd-releases van 2009! Degenen die onterecht geen bioscooprelease kregen. En de uitbreng van klassiekers.
Je zou bijna denken dat het hier gaat om een ode aan de lust. Pas in het laatste hoofdstuk van het bewegende plaatjesboek Komt Een Vrouw Bij De Dokter is het regiedebuut van Reinout Oerlemans de beloofde ode aan de liefde, maar dan is het al veel te laat en is Carmen (Carice van Houten) hard toe aan haar definitieve laatste drankje.
begint meteen sterk met een lang openingsshot. De pensioengerechtigde Beto staat bij de buitendeur een sigaretje te roken. Hij kijkt bedachtzaam naar boven, staakt het roken, loopt via de vele vertrekken van het huis naar het bovendak en haalt daar zijn gedroogde schone witte hemden van de waslijn. Hij is maar net binnen of een plensbui klettert op de dakplaten.
Het Filmmuseum presenteert momenteel een programma met films ‘van achter de muur’, dwz gemaakt in de voormalige DDR. De film Jahrgang 45 portretteert de verwarring van de jonge generatie in 1965, die op een historisch herkenbare manier nozemachtig door het leven gaat en daardoor een paar even herkenbare conflicten met de oudere generatie doormaakt. Hoe vul je je leven in, waarom zouden arbeid en huwelijk het hoogste goed moeten zijn?
De projectie van Fish Tank, de tweede speelfilm van Andrea Arnold, is gefilmd in het ouderwetse Aspect Ratio van 1.33:1. Het geluid lijkt voornamelijk in mono opgenomen. Slechts heel even, tijdens de scènes waarin de opgeschoten tiener Mia met haar zusje en moeder ver buiten de stad stoppen bij een aflegen meertje, fluiten de vogeltjes buiten het scherm, terwijl het geluid de rest van de film uit één richting, recht vanaf het doek op de kijker af komt.
Vorige maand dacht ik een goede aankoop te hebben gedaan bij De Slegte aan de Kalverstraat: American Dreaming: The Films Of John Cassavetes And The American Experience, van Raymond Carney, tweedehands voor slechts 12,50. Na het zien van Love Streams uit 1984 wilde ik alvast wat lezen over de bedoeling en betekenis van deze film, maar ik ontdekte – te laat – dat de Amerikaanse regisseur (1929-1989) in deze editie van het boek nog leeft en dat Love Streams er niet in aan bod komt.
Lowbudget debuutfilm uit Roemenië. Een stel in relatiecrisis wil in het bos gaan picnicken, maar rijdt daar per ongeluk een prostituee aan waarvan ze vervolgens niet meer afkomen. Het eenvoudige verhaal maakt gebruik van een eigenlijk voor de hand liggende verteltruc, die ik echter nog niet eerder gezien heb.
Een film van Ken Loach kan bijna niet zonder een moment waarop mannen vergaderen in een drukbezette ruimte. De felle discussies gaan vrijwel zonder uitzondering over hete politieke hangijzers, waarbij de ene partij de solidariteit van de andere partij in twijfel trekt (zie o.a. Land And Freedom uit 1995 en The Wind That Shakes The Barley uit 2006).
Een film over de desperate Wendy die alleen nog een auto en een hond (Lucy) bezit en met haar laatste geld Alaska probeert te bereiken, waar nog wel werk in de visfabrieken voorhanden zou zijn. Ergens onderweg dreigt ze in een verloren stadje zowel de auto als haar hond te verliezen. Het is een ontroerende film.