De Dum Dum Girls is de all-female band van Dee Dee, die de sixties teenage-popdeuntjes allernatuurlijkst uit haar mouw weet te schudden. Bhang bhang, I’m a burnout, bhang, bhang, you’re a burnout too. Met h geschreven, er is over nagedacht. Los van de vraag of de naam Dee Dee naar het Vaselines-album verwijst, de Iggy Pop song, of uiteindelijk toch gewoon naar de Ramones, de liedjes worden in die punky/noisy traditie gespeeld die ergens tussen 78 en 86 werd uitgevonden. Psychocandy? Vooral The Primitives lijken nooit ver weg.
Een nieuwe serie Engelstalige recensies van obscure tot zeer obscure muziek, die gelijktijdig zullen verschijnen op het Amerikaanse webzine Foxy Digitalis. De “ware” underground…
Improv-dance? Dat lijkt contradictoir: waar improv de repetitie probeert te omzeilen, wordt dance juist erdoor bepaald. En dan ook nog vocalen, nota bene vocalen (Sprechstimme veeleer) van de hele bekende David Moss, die eerder herinnert aan de barokke theatraliteit van een doorsnee Knitting Factory act uit de 90s, dan aan pop. Denseland is een trio: vocalen, bas en drums en allerhande electronica. Chunk is hun eerste proeve van bekwaamheid en begeistert.
Ja, natuurlijk helemaal vergeten… of misschien opzettelijk niet vermeld in N/O’s laatste verslag over de Avantpop van de laatste tien jaar? Animal Collective is inmiddels tot de (relatieve) mainstream doorgedrongen en kan eigenlijk geen avantpop meer worden genoemd, waar het dat ten tijde van debuut Spirit They’ve Gone, Spirit They’ve Vanished en weirde opvolgers Danse Manatee en Here Comes the Indian, die in de lijn van wat The Wire de New Weird America-scene noemde (Tower Recordings, Six Organs of Admittance, Sunburned Hand of the Man etc.) lagen, nog zeker wel was. Hieronder de recensie van hun laatste reguliere, Merriweather Post Pavillion, die eerder verscheen op het inmiddels ter ziele gegane Cut-Up aan het begin van 2009, waarin door de schrijver dezes nog de loftrompet wordt gestoken over het “modernistische” werkje. Of dat positivisme nog steeds geldt…. 
De nieuwe plaat van romantische countryrockers en vroegere Talk Talk wannabees Shearwater mag blijven. De meest toegankelijke van Shearwater, maar misschien ook wel de beste.
Radio Fore is een welkome heruitgave, in andere estetische uitdossing, van een obscuur ambientplaatje uit 2003 (destijds slechts 500 ex.) van Rod Modell, de helft van het Deepchord Echospace duo dat het beste post-Basic Channel album van de noughties afleverde (”the Coldest Season”), samen met ambient explorateur Michael Mantra (echte naam). Een must voor ambientliefhebbers.
De cottage industry vlijt goes overground, voorgoed. Sub Pop levert een hoop mediocere shit af hedentendage, maar dat ze de 3e van AFCGT ook uitbrengen pleit voor hen. Tussen al de indie-weeheid is deze nieuwe van AFCGT onmiskenbaar vooruitstrevend, misschien juist door de retroblik.
Laten we eerlijk zijn, de meeste platen van tegenwoordig zijn na een aantal keren beluisteren de subjectieve aandacht niet meer waard, dat is het objectieve effect van pop (luistert iemand nog naar de laatste Yeasayer?). Deze plaat, een samenwerking tussen ragga-toaster/zanger Gonjasufi en beatsproducent Gaslamp Killer, beklijft, ook na tig keer luisteren.
Tegenwoordig krijg je bij voorbestelling lang voordat de fysieke cd (of lp) beschikbaar is al de MP3 files (en in dit geval ook de superieure 24 bit/96 kHz files) in je winkelwagentje. Dat blijkt bijna altijd een verkeerde impressie te geven van de actuele muziek: nu ook weer met de nieuwe Autechre. 
HiM, niet te verwarren met de afgrijselijke namaakmetal van Finse origine, is de ultieme post-rock cooljazz band van het afgelopen decennium, met meesterwerkjes als Our Point of Departure, New Features, Many in High Places are Not Well (goede titel dat) en Peoples. 
In Tokyo ontdekt: Asa Chang bestaat nog gewoon. De nieuwe, 4 jaar na de laatste die ook al niet buiten Japan uitkwam, heet Kage No Nai Hito. Wat dat betekent is anyone’s guess.
Na een arbeidsstop van meer dan 7 jaar zijn de enfants terribles van de electronica, Fennesz, Rehberg en O’Rourke, de studio ingedoken voor hun 3e plaat onder de noemer Fenno’Berg.
Pop blijft verbazen. De parameters zijn nauw, het spectrum lijkt beperkt. Pop is echter even technisch als gecomponeerde muziek waar het op geluid en productie aankomt. 
Yeasayer had het in zich. Het debuut, All Hour Cymbals, was enerzijds een instantiatie van het Brooklyn Psychedelic Pop fenomeen, met z’n wortels in de Amerikaanse indie. Anderzijds zat er al iets onindie-s aan: het had soul. Dat komt nu op Odd Blood, op de beste nummers Ambling Alp, O.N.E., Love me Girl, en Rome, beter naar voren, zonder dat het pastiche of namaak is (geen Otis Redding of Stevie Wonder manoeuvres graag!). 
Hot Chip’s nieuwe is bevestiging van het out-of-time karakter van wat een van Engelands hipste en populairste bands genoemd moet. One Life Stand is halfgeslaagd met een handvol enorme uitschieters.
Excepter heeft weer een nieuwe uit. Muzikale moderniteit voor ideologisch zwaar weer.
Vindicatrix is een nieuw hoofdstuk in de ontwikkeling van dubstep, hauntology, of hoe je het ook noemen wilt. Vindicatrix legt het verband tussen de moderne urbaniteit van dance en het expressionisme van het hoogmodernisme. Luister en huiver (of huiver en luister)
Monolake levert zijn tweede absolute meesterwerk af. Ruim 12 jaar na de baanbrekende dubtechno van Hong Kong, synthese in geluid par excellence, is Silence de inluider van de analytische techno.
Vampire Weekend zijn op Contra hun weke indie-mentaliteit ontgroeid en dat vergt een andere luisterhouding. Contra is, op het snelle nummertje Cousins na (het minste op de plaat meiner Meinung nach), Van Dyke Parks (calypso!) of Brian Wilson waardig. Klassieke pop dus, met groot gevoel voor arrangement en gebruik van de studio.
De lijstjes! 2009 was een idioot productief jaar voor pop en rock. Wij hebben de beste 20 eruit gelicht. Het zijn de objectief noodzakelijke albums van 2009. Volgende maand doen we onze duit in het Best of the Noughties-zakje: een verslag van de beste noise, electronica, out-there muziek en anders-pop uit de jaren Bush alsook een kijk in de remasterkeuken. Verwacht geen Animal Collective of Kid A. Burgermansmuziekconformisme is er al genoeg. 
Na de vliegende start van Burial in 2006 met z’n alomgeloofde debuutalbum is wat het Hyperdub-label sindsdien op de markt heeft gebracht enerzijds trouw aan de wortels van de singuliere sound uit Londen, anderzijds dreigt, zoals altijd met dance en pop, de altijd meer sombere reflectie op dubstep die Hyperdub eigen is te amalgameren met de gemene deler van dance. Hier speelt natuurlijk het probleem van diversificatie: hoe lang kun je de gimmick van de verklanking van nachtelijke somnambulatie in het ghettohart van de grotestad volhouden? 
Elverum, aka Mt. Eerie, is een verre nazaat van Henry David Thoreau. Ook hij wil zich wel eens afzonderen in eenzame streken en daar dan autobiografisch verslag van afleggen. Zijn werk past in die typisch Amerikaanse traditie waarin de natuur als een tegelijk heidense oerkracht en spiritueel medium wordt ervaren.
Deze Nederlandse unit, die het in Engeland bij de dubstep-cognoscenti heel goed doet, verpest het eigenlijk goed. 2562 begrijpt de ghettoziel van dubstep niet en ziet het als fashion gadget. Waar dubstep de uitersten opzoekt en scherp focusseert op allerhande mogelijke grijstinten, gooit Huismans het op een kaleidoscopische hoop: Keulse techno, chicagohouse, minimal, dubstep.
Ouderwetse hardcore met drum en bas, die zodanig is afgesteld dat het klinkt als een overstuurde gitaar. Een soort sub-Magma Ruins. Als je hun vorige albums – de laatste, Hypermagic Mountain, dateert alweer van vier jaren her – hebt gehoord, heb je deze ook gehoord. De vergelijking met Ruins is toepasselijk, want ook daar betreft het drum en bas en snelheid, rapidfire snelheid. Alleen de man achter Ruins, Toshida Tatsuya, kan echt drummen. De lui van Lightning Bolt ademen de muffe sfeer van opgewarmde, second-rate SST fare. Wat ze dan bieden aan altijd welkom gitaristisch geweld is eigenlijk mosterd na de conservatieve maaltijd van de Bush-jaren, toen Lightning Bolt zin had.
Het vorige album van Fuck Buttons, dat door menig nietsvermoedende dilletant de hemel in werd geprezen, was behoorlijk nietszeggend, om niet te zeggen ronduit saai. Nu aan dat saaie is niets veranderd: dezelfde vingeroefeningen met modulerende synthezisers, gekoppeld aan een four-to-the-floor beat. Een soort Air met nog meer compressie en zonder enig gevoel voor pop.
Na de meesterlijke compilatie eerder dit jaar is syMptoMs het echte nieuwe album van Mordant Music, nu een eenmansband. De bekende syntharpeggios tegen de achtergrond van nu eens shuffelende dan weer rammende percussie worden ook nu weer breed uitgemeten. Met vocalen, die soms erg sterk lijken op Karl Hyde van Underworld, vooral op nummer In Truth is Wine en de sublieme titeltrack, dat het beste electronische stuk muziek van dit jaar is. Sterker nog, het nummer had van Underworld kunnen zijn, wier nieuwe samenwerking met Brian Eno hoge verwachtigen schept. Net als de beste momenten van Underworld weet Mordant Music de natuurlijke opgewektheid van dance te koppelen aan sombere subjectiviteit, waardoor langs electronische weg een klankenlandschap wordt gecreëerd dat de indie gitaarpop door de E mineur bewerkstelligt.-
Pages
-
Categories
-
Archives