Pop blijft verbazen. De parameters zijn nauw, het spectrum lijkt beperkt. Pop is echter even technisch als gecomponeerde muziek waar het op geluid en productie aankomt.
-
Pages
-
Categories
-
Archives
Pop blijft verbazen. De parameters zijn nauw, het spectrum lijkt beperkt. Pop is echter even technisch als gecomponeerde muziek waar het op geluid en productie aankomt.
Onlangs werd Jonathan Meiburg, lead singer van Shearwater, gevraagd of hij zijn held Mark Hollis zou willen ontmoeten. ‘Nee’ was het resolute antwoord. ‘Wat moet je ‘m zeggen, dat je een fan bent van z’n muziek? Da’s een regelrechte conversation killer’. Fair point. Toch zou Meiburg het ‘ns moeten doen om een oorvijg van Hollis te krijgen over wat hij op z’n laatste plaat niet heeft gedaan. Rook, alweer uit 2008 en binnenkort opgevolgd door Golden Archipelago, de afsluiter van een ecologische trilogie, heeft geen balans.
Solange Knowles, de zus van Beyoncé, coverde nog niet zo lang geleden een nummer van Dirty Projectors’ laatste plaat. Gek of juist voor de handliggend?
We like pop (no, really!) Pop is het domein waar de cultuur nog het meest autonoom kan verschijnen, door de cultuurindustriële marktdwang heen, die ook reinigt. Juist omdat pop anders dan de ‘hoge’ cultuur nog niet volledig doorgesubsidieerd is, kan er iets van die algemenere vrijheid in oplichten, die zich ook in 2009 niet gerealiseerd heeft. En oh, die altijd mysterieuze two-step van de pop waarin volledige commodificatie wordt aangehaald en vermeden tegelijk… (Applaus!)
Voorbij de glo-fi?
The Secret Love Parade/Hope Sandoval/Laetitia Sadier