De Dum Dum Girls is de all-female band van Dee Dee, die de sixties teenage-popdeuntjes allernatuurlijkst uit haar mouw weet te schudden. Bhang bhang, I’m a burnout, bhang, bhang, you’re a burnout too. Met h geschreven, er is over nagedacht. Los van de vraag of de naam Dee Dee naar het Vaselines-album verwijst, de Iggy Pop song, of uiteindelijk toch gewoon naar de Ramones, de liedjes worden in die punky/noisy traditie gespeeld die ergens tussen 78 en 86 werd uitgevonden. Psychocandy? Vooral The Primitives lijken nooit ver weg.
Een nieuwe serie Engelstalige recensies van obscure tot zeer obscure muziek, die gelijktijdig zullen verschijnen op het Amerikaanse webzine Foxy Digitalis. De “ware” underground…
Het laatste verslag in onze serie “Het beste van de jaren Nul” – De remaster-frenzy deed al in de jaren negentig, amper 10 jaar na de commerciële introductie van de compact disc, opgeld, omdat duidelijk was dat de eerste generatie cds geluidstechnisch vaak (maar zeker niet altijd!) beneden de maat waren. In de meeste gevallen waren de vinylmasters gewoon rechtstreeks gedigitaliseerd zonder rekening te houden met de verschillende eisen die het digitale medium stelt, en ook zonder de mogelijkheden die het biedt die vinyl niet heeft, uit te buiten. Dat leidde tot cds waarbij het bronsignaal vaak net zo zacht was als dat het geval is bij phono. De volumeknop moest vaak behoorlijk omhoog om een adequate boost uit je luidsprekers te krijgen. Toen kwam loudness…
Albums op USB-stick, vaak in een gimmicky uitdossing, kennen we al. Maar nu is daar, heel geëigend, de nu al avanttechno klassieker van snd, het vorig jaar verschenen Atavism, dat eigenlijk op #1 van mijn top 10 van 2009 had moeten belanden, op flash card, of preciezer gezegd een SDHC card.
Improv-dance? Dat lijkt contradictoir: waar improv de repetitie probeert te omzeilen, wordt dance juist erdoor bepaald. En dan ook nog vocalen, nota bene vocalen (Sprechstimme veeleer) van de hele bekende David Moss, die eerder herinnert aan de barokke theatraliteit van een doorsnee Knitting Factory act uit de 90s, dan aan pop. Denseland is een trio: vocalen, bas en drums en allerhande electronica. Chunk is hun eerste proeve van bekwaamheid en begeistert.
Ja, natuurlijk helemaal vergeten… of misschien opzettelijk niet vermeld in N/O’s laatste verslag over de Avantpop van de laatste tien jaar? Animal Collective is inmiddels tot de (relatieve) mainstream doorgedrongen en kan eigenlijk geen avantpop meer worden genoemd, waar het dat ten tijde van debuut Spirit They’ve Gone, Spirit They’ve Vanished en weirde opvolgers Danse Manatee en Here Comes the Indian, die in de lijn van wat The Wire de New Weird America-scene noemde (Tower Recordings, Six Organs of Admittance, Sunburned Hand of the Man etc.) lagen, nog zeker wel was. Hieronder de recensie van hun laatste reguliere, Merriweather Post Pavillion, die eerder verscheen op het inmiddels ter ziele gegane Cut-Up aan het begin van 2009, waarin door de schrijver dezes nog de loftrompet wordt gestoken over het “modernistische” werkje. Of dat positivisme nog steeds geldt…. 
Na lang reflecteren moet tot de slotsom gekomen worden dat avantpop op sterven na dood is. Een blik op de lijstjes die een half jaar geleden, tegen het einde van het vorige decennium, werden gepresenteerd in de geijkte popbladen en -sites brengt een instant depressie teweeg in de gemoedstoestand. Het is allemaal softburgerlijk ongevaarlijk materiaal – een mix van veilig blank en pseudo-gevaarlijk zwart – dat op de draaitafels thuis ligt bij de zelfverklaarde cognoscenti. 
De nieuwe plaat van romantische countryrockers en vroegere Talk Talk wannabees Shearwater mag blijven. De meest toegankelijke van Shearwater, maar misschien ook wel de beste.
Radio Fore is een welkome heruitgave, in andere estetische uitdossing, van een obscuur ambientplaatje uit 2003 (destijds slechts 500 ex.) van Rod Modell, de helft van het Deepchord Echospace duo dat het beste post-Basic Channel album van de noughties afleverde (”the Coldest Season”), samen met ambient explorateur Michael Mantra (echte naam). Een must voor ambientliefhebbers.
De cottage industry vlijt goes overground, voorgoed. Sub Pop levert een hoop mediocere shit af hedentendage, maar dat ze de 3e van AFCGT ook uitbrengen pleit voor hen. Tussen al de indie-weeheid is deze nieuwe van AFCGT onmiskenbaar vooruitstrevend, misschien juist door de retroblik.
Laten we eerlijk zijn, de meeste platen van tegenwoordig zijn na een aantal keren beluisteren de subjectieve aandacht niet meer waard, dat is het objectieve effect van pop (luistert iemand nog naar de laatste Yeasayer?). Deze plaat, een samenwerking tussen ragga-toaster/zanger Gonjasufi en beatsproducent Gaslamp Killer, beklijft, ook na tig keer luisteren.
Tegenwoordig krijg je bij voorbestelling lang voordat de fysieke cd (of lp) beschikbaar is al de MP3 files (en in dit geval ook de superieure 24 bit/96 kHz files) in je winkelwagentje. Dat blijkt bijna altijd een verkeerde impressie te geven van de actuele muziek: nu ook weer met de nieuwe Autechre. 
HiM, niet te verwarren met de afgrijselijke namaakmetal van Finse origine, is de ultieme post-rock cooljazz band van het afgelopen decennium, met meesterwerkjes als Our Point of Departure, New Features, Many in High Places are Not Well (goede titel dat) en Peoples. 
In Tokyo ontdekt: Asa Chang bestaat nog gewoon. De nieuwe, 4 jaar na de laatste die ook al niet buiten Japan uitkwam, heet Kage No Nai Hito. Wat dat betekent is anyone’s guess.
Na een arbeidsstop van meer dan 7 jaar zijn de enfants terribles van de electronica, Fennesz, Rehberg en O’Rourke, de studio ingedoken voor hun 3e plaat onder de noemer Fenno’Berg.
Als ik zeg dat Brian Eno God is, doel ik slechts op de alomtegenwoordigheid van deze invloedrijke producer. In het boek Rip It Up And Start Again: Postpunk 1978-1984 van Simon Reynolds valt op hoe vaak Eno in de coulissen stond tijdens belangrijke muzikale ontwikkelingen en hoe vaak hij ingreep en eigenhandig richting gaf aan de evolutie van de popmuziek. Sinds de film Sebastiane van Derek Jarman wordt dankbaar van zijn kwaliteiten als soundtrackcomponist gebruik gemaakt. Zo ook in The Lovey Bones.
Pop blijft verbazen. De parameters zijn nauw, het spectrum lijkt beperkt. Pop is echter even technisch als gecomponeerde muziek waar het op geluid en productie aankomt. 
Yeasayer had het in zich. Het debuut, All Hour Cymbals, was enerzijds een instantiatie van het Brooklyn Psychedelic Pop fenomeen, met z’n wortels in de Amerikaanse indie. Anderzijds zat er al iets onindie-s aan: het had soul. Dat komt nu op Odd Blood, op de beste nummers Ambling Alp, O.N.E., Love me Girl, en Rome, beter naar voren, zonder dat het pastiche of namaak is (geen Otis Redding of Stevie Wonder manoeuvres graag!). 
Hot Chip’s nieuwe is bevestiging van het out-of-time karakter van wat een van Engelands hipste en populairste bands genoemd moet. One Life Stand is halfgeslaagd met een handvol enorme uitschieters.
Excepter heeft weer een nieuwe uit. Muzikale moderniteit voor ideologisch zwaar weer.
Experimenteel, Weird, Out There, Avantgarde, kortom ongewone rock, pop en ronduit buitencategoriaal. De jaren nul zijn net als voor Noise een speeltuin geweest voor de vernuftige experimenteerdriftigen, muzikanten die de radicale marges van de rock & pop opzoeken (over avantpop zullen we nog apart berichten in de laatste aflevering van het beste van de jaren Nul).
Onlangs werd Jonathan Meiburg, lead singer van Shearwater, gevraagd of hij zijn held Mark Hollis zou willen ontmoeten. ‘Nee’ was het resolute antwoord. ‘Wat moet je ‘m zeggen, dat je een fan bent van z’n muziek? Da’s een regelrechte conversation killer’. Fair point. Toch zou Meiburg het ‘ns moeten doen om een oorvijg van Hollis te krijgen over wat hij op z’n laatste plaat niet heeft gedaan. Rook, alweer uit 2008 en binnenkort opgevolgd door Golden Archipelago, de afsluiter van een ecologische trilogie, heeft geen balans.
De afgelopen tien jaar was een vruchtbare periode voor Noise. En met Noise bedoel ik niet wat daarvoor voor noise doorging, wat eigenlijk noiserock of noisepop is. Noise na 2000 is noise tout court, gratuit en onverkort, zuiver.
Vindicatrix is een nieuw hoofdstuk in de ontwikkeling van dubstep, hauntology, of hoe je het ook noemen wilt. Vindicatrix legt het verband tussen de moderne urbaniteit van dance en het expressionisme van het hoogmodernisme. Luister en huiver (of huiver en luister)
Monolake levert zijn tweede absolute meesterwerk af. Ruim 12 jaar na de baanbrekende dubtechno van Hong Kong, synthese in geluid par excellence, is Silence de inluider van de analytische techno.-
Pages
-
Categories
-
Archives