Eyes Wide Open (Haim Tabakman, 2009), een film over herenliefde binnen een Joods orthodoxe gemeenschap, bevat meerdere woordloze momenten die zo subtiel zijn, dat ze bijna onopgemerkt aan de kijker voorbij gaan. Neergeslagen Ogen staat kort stil bij drie voorbeelden.
Als ik zeg dat Brian Eno God is, doel ik slechts op de alomtegenwoordigheid van deze invloedrijke producer. In het boek Rip It Up And Start Again: Postpunk 1978-1984 van Simon Reynolds valt op hoe vaak Eno in de coulissen stond tijdens belangrijke muzikale ontwikkelingen en hoe vaak hij ingreep en eigenhandig richting gaf aan de evolutie van de popmuziek. Sinds de film Sebastiane van Derek Jarman wordt dankbaar van zijn kwaliteiten als soundtrackcomponist gebruik gemaakt. Zo ook in The Lovey Bones.
Harry Brown rijdt geen taxi zoals Travis Bickle, maar heeft wel met hem een militaire achtergrond gemeen. Altijd handig als de achterbuurt geterroriseerd wordt door onverbeterlijke, drugs dealende randgroepjongeren met last van territoriumdrift.